Rada Stanu Królestwa Polskiego Quasi parlamentarny organ Królestwa Polskiego.
Powstała na podstawie patentu w sprawie władzy Państwowej w Królestwie Polskim wydanego 15 września 1917 przez cesarzy Niemiec i Austro-Węgier. Składała się w większości z osób nominowanych przez Radę Regencyjną, w części z wirylistów, a w części z posłów wybieranych przez rady miejskie i sejmiki powiatowe 9 kwietnia 1918.
Na czele Rady stał Marszałek Franciszek Pułaski mianowny przez Radę Regencyjną. Razem z nim Prezydium Rady tworzyli wicemarszałkowie (Józef Mikułowski-Pomorski i Stefan Bądzyński) oraz sekretarze (Eugeniusz Krasuski, August Popławski, Jan Skotnicki i Henryk Wyrzykowski) wybrani przez samą Radę Stanu.
Otwarcie Rady Stanu odbyło się 21 czerwca 1918. Rada odbyła 14 posiedzeń plenarnych. Została rozwiązana przez Radę Regencyjną 7 października 1918 po ogłoszeniu niepodległości Królestwa. Instytucja mająca wspomóc proces prawodawczy nie zdążyła doprowadzić do końca prac nad wieloma ustawami, jednak jej projekty stały się podstawą dla późniejszych dekretów Naczelnika Państwa.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.