Powstania Firmusa (370-375) i Gildona (397-398) wybuchły w Afryce Północnej przeciwko Rzymianom.
W latach 370-398 kilkakrotnie dochodziło do wystąpień zbrojnych przeciwko władzy rzymskiej w Afryce. W roku 370 mauretański wódz Firmus podburzył przeciwko Rzymowi plemiona mauretańskie. W pierwszej fazie wojny do końca 372 r. oddziały powstańców odniosły spore sukcesy, opanowując m.in. stolicę prowincji Cezareę. Wiosną 373 r. cesarz Walentynian I wysłał do Afryki korpus ekspedycyjny pod wodzą Teodozjusza. Wodzowi rzymskiemu, w kilku wyniszczających przeciwnika kampaniach, jak również dzięki przekupywaniu niektórych wodzów mauretańskich, udało się doprowadzić do klęski Firmusa. Na skutek zdrady we własnych szeregach, Firmus, nie chcąc wpaść w ręce Rzymian, popełnił samobójstwo w roku 375.
Bunt przeciwko Rzymowi kontynuował brat Firmusa Gildon w 397. W następnym roku Rzymianie posłużyli się bratem Gildona Mascezelem - zagorzałym wrogiem komesa Afryki, wysyłając go z korpusem ekspedycyjnym do Afryki. Na skutek zdrady Gildon poniósł śmierć, a drugie powstanie przeciwko Rzymowi zostało stłumione.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.