Piotr Gamrat, herbu Sulima (1487 - 27 sierpnia 1545), arcybiskup gnieźnieński, prymas Polski.
Studiował w Krakowie i Rzymie, sprawował wiele godności kościelnych: był proboszczem w Wyszkowie (1509), scholastykiem płockim (1519), scholastykiem warszawskim (1529), kanonikiem gnieźnieńskim (1526), dziekanem płockim (1528), prepozytem w Krakowie (u Św. Floriana) i Płocku (u Św. Michała). 29 stycznia 1531 został mianowany biskupem kamienieckim, nie objął faktycznie tej diecezji; 27 października 1535 przeniesiony na biskupstwo przemyskie, nie rezydował również w tej diecezji. Objął dopiero kolejną stolicę biskupią, w Płocku, na którą został przeniesiony 17 sierpnia 1537; ingres odbył 8 lutego 1538.
Już w lipcu 1538 został mianowany biskupem krakowskim, a w styczniu 1541 arcybiskupem gnieźnieńskim i prymasem Polski; jednocześnie otrzymał przywilej zachowania diecezji krakowskiej, połączył tym samym w swojej osobie dwie najważniejsze diecezje w Polsce. Godności te zawdzięczał w znacznym stopniu królowej Bonie, której był bliskim współpracownikiem.
Największą aktywność jako biskup wykazał w walce z reformacją; przyczynił się do rozwoju kaznodziejstwa, zreformował administrację dóbr kościelnych oraz szkolnictwo kościelne. Niezależnie od aktywności w diecezji prowadził świecki tryb życia i uczestniczył w życiu politycznym państwa.
W latach 1540 - 1545 sekretarzem Gamrata był Marcin Kromer.
Bibliografia:
  • Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999, Warszawa 2000
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.