Pinyin (chiń. 拼音 - dosłownie łączenie dźwięków, a w tym wypadku można to tłumaczyć jako zapis fonetyczny) to system transkrypcji dla ogólnonarodowego języka chińskiego putonghua, nazywanego też językiem mandaryńskim, używanego w Chińskiej Republice Ludowej.
Pełna nazwa brzmi Hanyu pinyin (汉语拼音), czyli zapis fonetyczny języka Han (Han to dominująca narodowość Chin).
System ten został zaakceptowany przez rząd chiński w 1958 i wprowadzony do użytku w 1979. W zamierzeniu zastępuje starsze metody transkrypcji: Wade-Giles'a z 1859 (wersja zmodyfikowana z 1912) oraz bopomofo.
W chwili obecnej pinyin jest akceptowany przez większość międzynarodowych instytucji jako system transkrypcji współczesnego języka chińskiego ogólnonarodowego.
W 1979 roku międzynarodowa organizacja standardów ISO zaadoptowała pinyin jako standardowy sposób romanizacji współczesnego chińskiego.
Warto podkreślić, że pinyin jest metodą romanizacji, a nie angielską formą zapisu, ani tym bardziej nie jest metodą spolszczania. Można go stosować w każdym języku używającym alfabetu opartego na łacińskim.
Podstawowym zastosowaniem notacji pinyin jest nauka wymowy mandaryńskiej w chińskich szkołach podstawowych. Większość dzieci, bowiem, nie jest uczona tej wymowy przez rodziców - w domu używa się na ogół lokalnego dialektu.
Pinyin używany jest także do indeksowania w słownikach, katalogach itp.


Pinyin oparty jest na alfabecie łacińskim. Oryginalny pinyin używa następujących liter: a, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k, l, m, n, o, p, q, r, s, t, u, w, x, y, z, czyli wszystkich liter alfabetu angielskiego oprócz v. Choć oryginalna wersja pinyinu używa tylko tych liter, często wzbogacana jest jeszcze o ü. Na co dzień nie używa się oznaczeń tonów, jednak pełna wersja pinyinu, stosowana w podręcznikach i słownikach, używa także znaków diakrytycznych do oznaczenia czterech tonów występujących w putonghua.
Dla osób znających język angielski, stykających się po raz pierwszy z pinyinem, zaskoczeniem jest wymowa znaków "x", "q". Dla osób nie znających angielskiego zaskoczeniem może być także wymowa "ch", "j", "sh", "zh", a nawet "y", "w" czy "ng". Dodatkowy problem stanowi rozróżnienie między "u" oraz "ü".
NagłosWygłosWygłos
pinyinIPA  pinyinIPA  pinyinIPA
bpaaoo
cʦʰaiaiong
chtʂʰananouəu
dtanguu
ffaoauuaua
gkeəuaiuai
hxeieiuanuan
jʨenənuanguaŋ
kengəŋueiuei
llerəruenuən
mmêɛuenguəŋ
nniiuiuei
p-i????unuən
qʨʰiaiauo
rʐianianüy
ssiangiaŋüanyan
shʂiaoiauüe
tieünyn
wwininünyn
xɕing
yjiong
zʦiouiəu
zhiuiəu

Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.