{{papież|Imię=bł. Jan XXIII|łacińskie=Ioannes XXIII|Imię_nazwisko=Angelo Giuseppe Roncalli|Dewiza=Oboedientia et pax|Dewiza_pol=Posłuszeństwo i pokój|Wybór=28 października 1958|Portret= |Herb=|Data_urodzenia=25 listopada 1881|Data śmierci=3 czerwca 1963}}
Błogosławiony Jan XXIII (właściwie Angelo Giuseppe Roncalli, 25 listopada 1881 – 3 czerwca 1963) był papieżem kościoła rzymskokatolickego od 28 października 1958 aż do śmierci.

Życie przed wyborem na papieża

Angelo Roncalli urodził się w Sotto il Monte, w prowincji Bergamo we Włoszech 25 listopada 1881. Przyszedł na świat jako czwarte z 14 dzieci w rodzinie biednych rolników, uderzający kontrast z jego poprzenikiem, Piusem XII, który pochodził ze starej arystokratycznej rodziny od dawna powiązanej z papiestwem.
Roncalli został wyświęcony na księdza w kościele Santa Maria in Monte Santo na Piazza del Popolo w Rzymie w 1905 roku. 10 lat później, w czasie I wojny światowej został powołany do Królewskiej Armii Włoskiej jako sierżant, służąc w korpusie medycznym i jako kapelan. W roku 1921 papież Benedykt XV mianował go włoskim prezydentem Stowarzyszenia Propagacji Wiary. W 1925 roku papież Pius XI mianował go Oficjałem w Bułgarii, mianując go także tytularnym arcybiskupem Areopolis. Sakry udzielił mu J.Em.Ks.Giovanni Kard. Tacci Porceli. Jako swoje hasło biskupie wybrał Obedientia et Pax (Posłuszeństwo i Pokój), które stało się jego mottem przewodnim. W 1931 został nominowany Apostolskim Delegatem w Bułgarii. W 1935 został Apostolskim Delegatem do Turcji i Grecji. W roku 1944, w czasie II wojny światowej papież Pius XII mianował go Nuncjuszem Apostolskim w Paryżu.
W roku 1953 został nominowany kardynałem, a kilka dni później patriarchą Wenecji. Prezydent Francji Vincent Auriol powołał się na stary przywilej francuskich królów i sam włożył czerwony kapelusz na głowę kardynała Roncelli w czasie ceremonii w Pałacu Elizejskim. Jak opowiadał później anegdotkę z tego okresu we Francji, kiedy to na przyjęciu, w ktorym brał udział, pojawiła się kobieta w sukni z szokująco dużym dekoltem. Ludzie zgromadzeni w pokoju nie patrzyli na kobietę, ale na niego, sprawdzając, czy on na nią patrzy. Po przyjęciu miał kardynał owej kobiecie wręczyć jabłko mówiąc: "Pamięta Pani co sobie uświadomiła Ewa gdy zjadła jabłko?"

Pontyfikat Jana XXIII

Po śmierci Piusa XII w 1958 roku, ku swemu ogromnemu zaskoczeniu Roncalli został wybrany na papieża. Kardynałowie zebrani na zwołanym wtedy konklawe uznawali go, z powodu zaawansowanego wieku i skromności, za papieża "przejściowego". Do czasu jego śmierci arcybiskup Mediolanu Montini, faworyt konklawe, któremu Pius XII odmówił godności kardynała, miał już jej dostąpić, właśnie z rąk Roncalliego. Montini rzeczywiście został póżniej jego następcą jako Paweł VI.
Tym, czego kardynałowie i reszta kościoła nie przewidziała, było to, że ciepło, poczucie humoru i dobroć papieża Jana zdobędzie serca ludzi w sposób, w jaki jego poprzednik, pomimo jego ogromnej wiedzy i kwalifikacji moralnych, nigdy nie zdołał zrobić. Podczas gdy Pius zawsze patrzył w bok i ponad aparatem, gdy robiono mu zdjęcia, Jan patrzył wprost w obiektyw i uśmiechał się. Był pierwszym papieżem od 1870 roku, który odbył oficjalne spotkanie poza Watykanem. Była to wizyta w więzieniu, gdzie powiedział więźniom: "Nie mogliście przyjść do mnie, więc ja przyszedłem do was". Kiedy ówczesna pierwsza dama Ameryki, Jacqueline Kennedy, przybyła do Watykanu na spotkanie z nim, zaczął nerwowo ćwiczyć dwie metody zwracania się do niej, których użycie mu zasugerowano: "Mrs. Kennedy, Madame" lub "Madame, Mrs. Kennedy". Kiedy wreszcie przybyła, ku rozbawieniu korpusu prasowego porzucił obie i ruszył na jej spotkanie, mówiąc: "Jackie!".
Radykalizm papieża Jana XXIII nie kończył się na jego nieformalnych zachowaniach. Ku zaskoczeniu i przerażeniu jego współpracowników, zwołał sobór na mniej niż 90 lat od kontrowersyjnego Soboru Watykańskiego. Podczas gdy jego sekretarze mówili o dziesięcioleciach potrzebnych na przygotowania, Jan XXIII planował zacząć sobór już w ciągu kilku miesięcy. Sobór Watykański II rozpoczął zmiany, ktore przekształciły oblicze kościoła katolickiego: nowa msza, nowy ekumenizm i nowe spojrzenie na świat.
Odbył mniej więcej godzinne spotkanie z Geoffreyem Francis Fisherem, arcybiskupem Canterbury 2 grudnia 1960. Było to pierwsze od 400 lat, od ekskomuniki Elżbiety I spotkanie arcybiskupa Canterbury z papieżem.
Papież Jan XXIII ekskomunikował 3 stycznia 1962 roku Fidela Castro, powołując się na pochodzący z 1949 roku dekret papieża Piusa XII zakazującego katolikom popierania rządów komunistycznych.
Nazywany z uczuciem przez wielu ludzi "dobrym papieżem Janem" Jan XXIII został ogłoszony błogosławionym przez papieża Jana Pawła II w 2000, co jest przedostatnim krokiem na drodze do świętości.
Jest także uważany przez wiele organizacji protestanckich jako reformator chrześcijaństwa. Zarówno anglikanie jak i luteranie pamiętają Jana XXIII jako odnowiciela kościoła.

Współczesne teorie konspiracyjne

Wielu konserwatywnych katolików - tych, którzy nie zgadzają się z Soborem Watykańskim II - uważa, że Jan XXIII zapoczątkował ruch odwracania się od prawdziwej wiary. Niektórzy uważają, że papież Jan celowo ukrywał tajemne przesłanie przekazane przez Pannę Marię w objawieniach fatimskich ([1]). Istnieje informacji z lat 90. o rzekomym odnalezieniu pamiętnika papieża Jana, gdzie zawarł wizje przyszłości, takie jak powrót Jezusa w Nowym Jorku w 2000 roku ([2]). Chociaż papież Jan istotnie miał pamiętnik (Podróż Duszy, ISBN 0225668955) nie ma żadnego dowodu że miał wizje przyszłości ([3]).
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.