Polska Organizacja Wojskowa, POW, tajna organizacja militarna utworzona w listopadzie 1914 z inicjatywy Józefa Piłsudskiego z połączenia Polskich Drużyn Strzeleckich i Związku Strzeleckiego w celu walki z rosyjskim okupantem.
Pracami POW kierował Edward Rydz-Śmigły, linię zaś obozu piłsudczykowego ustalać miał ściśle zakonspirowany Konwent Organizacji A, na którego czele stanął Jędrzej Moraczewski.
Na początku POW działała tylko w Królestwie Polskim, później rozszerzyła się również na Galicję, Ukrainę i Rosję. Patronował jej Centralny Komitet Narodowy oraz (po cichu) władze niemieckie. Po zajęciu Królestwa przez państwa centralne, główna część członków POW wstąpiła do Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym gros osób z POW został aresztowany i internowany do obozów w Szczypiornie i Głodówce. Po powstaniu Rządu Lubelskiego stanowiła jego siłę zbrojną.
Najsłynniejsze akcje POW: przejmowanie władzy w Galicji, rozbrajanie Niemców w Królestwie, udział w powstaniu wielkopolskim i obronie Lwowa 1919 (walczyło tam wtedy ok. 400 członków POW)
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.