na pasiakach
W nazistowskich obozach koncentracyjnych, takich jak Auschwitz-Birkenau stosowano system oznaczania zarejestrowanych więźniów. Otrzymywali oni numery, które w niektórych obozach były indywidualne, a w innych przypisywane pośmiertnie innym więźniom. Ponadto stosowano rozmaite sposoby oznakowania na ubiorach (głównie obozowych pasiakach, najczęściej tzw. winklami - wprowadzonymi w KL Dachau).
W Auschwitz-Birkenau oznakowania były następujące:
  • czerwony trójkąt: więźniowie polityczni, w tym kapłani, głównie księża katoliccy
  • zielony trójkąt: zawodowi przestępcy kryminalni – przeważnie osadzeni w obozach Niemcy
  • czarny trójkąt: tak zwani więźniowie aspołeczni (było to pojęcie mało precyzyjne, tak oznaczano zarówno prostytutki, jak i Cyganów (Romów), którzy przed zatrzymaniem służyli w Wermachcie). Do dzisiaj utrwalił się przekaz przypisujący czarny kolor trójkąta obozowego lesbijkom. Wynikało to z faktu, że kobiety homoseksualne były traktowane jako aspołeczne a nie jako chore (jak homoseksualni mężczyźni)
  • fioletowy trójkąt: badacze Pisma Świętego (Świadkowie Jehowy)
  • różowy trójkąt: homoseksualiści
  • żółty trójkąt: Żydzi (nosili oni dodatkowy trójkąt taki jak jeden z powyższych, co tworzyło kształt sześcioramiennej gwiazdy Dawida)
  • literowe oznaczenie narodowości więźnia na trójkącie: (oprócz Żydów i Niemców), na przykład P, czyli Pole – Polak
  • litera 'E zamiast trójkąta: tzw. więźniowie wychowawczy, kierowani do wychowawczych obozów pracy', a faktycznie do najcięższych prac towarzyszących głodowym racjom żywnościowym
  • pasy na zachowanych mundurach oraz literowy skrót SU: jeńcy radzieccy
  • kółko czarnego płótna na bluzie pasiaka: dodatkowe oznaczenie więźnia skierowanego do karnej kompanii
  • kółko czerwonego płótna na bluzie pasiaka i litery 'IL: dodatkowe oznaczenie więźnia niebezpiecznego i podejrzanego o organizowanie ucieczki.
Tatuowanie więźniów wprowadzono w Auschwitz w 1942 r., po raz pierwszy stosując go wobec grupy 10 000 jeńcow radzieckich, którym wytatuowano numery ewidencyjne na piersiach (zamiast wydania im jenieckiego "nieśmiertelnika"). Wkrótce system tatuowania numerów ewidencyjnych wprowadzono w odniesieniu do pozostałych więźniów. Tatuaże z numerami nanoszono u osób dorosłych na wewnętrznej stronie przedramienia, natomiast u dzieci, zarówno narodzonych w obozie jak i przybyłych z matkami - na udzie.
Zobacz też: Obozy niemieckie 1933-1945
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.