Otton_I_Wielki -
, królem Włoch

Otton_I_Wielki -


Otton I Wielki (23 listopada 912 - 7 maja 973), syn Henryka I Ptasznika, króla Niemiec i Matyldy z Ringelheim. Pochodził z rodu Ludolfingów. Był księciem Saksonii, królem Niemiec i pierwszym cesarzem Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
Otton został królem Niemiec w drodze elekcji w roku 936. Prowadził politykę ekspansywną wobec Słowian tworząc na ich terenach liczne marchie, osiągając brzegi Odry. Uzależnił od Niemiec Włochy, Czechy i Danię. Podbitą ludność chrystianizował. 12 sierpnia 955 pokonał Węgrów w Bitwie na Lechowym Polu koło Augsburga, powstrzymując ich najazdy na środkową Europę. W 963 Otton zmusił Mieszka I, księcia Polski do płacenia haraczu z części jego ziem.
2 lutego 962 papież Jan XII koronował Ottona na cesarza. Jeszcze za swego życia w 967 Otton I uczynił cesarzem swego syna Ottona II. W roku 972 zaproponował Cesarstwu Bizantyjskiemu zwrot podbitych ziem na terenie Włoch w zamian za wzajemne uznanie tytułów cesarskich. Układ ten został przypieczętowany małżeństwa Ottona II z księżniczką Teofano, krewną cesarza bizantyjskiego Jana I Tzimiskesa.
Otton I zmarł w wieku 61 lat i został pochowany w katedrze w Magdeburgu.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.