Normanowie (st.-nord. Norrmaen = 'ludzie północy') - określenie stosowane w zachodniej Europie dla określenia mieszkańców Skandynawii w okresie ich eskpansji handlowej i terytorialnej w VIII-XII wieku. Od [1] w. Normanowie na podbijanych terenach tworzyli nowe organizacje państwowe np. Normandia czy Islandia.
Począwszy od X wieku, znaczenie terminu Normanowie zostało praktycznie ograniczone do powstałej w Normandii silnej i świetnie uzbrojonej grupy feudalnych rycerzy rządzących tym państwem, będących potomkami wikingów. Normanowie w tym sensie stali się integralną częścią rycerstwa Zachodniej Europy osiągając wiele sukcesów w licznych podobojach. Do najbardziej znanych zalicza się zdobycie Anglii pod wodzą Wilhelma Zdobywcy, zdobycie przez Boemunda I najpierw Sycylii, a potem także południowych Włoch, prowadzona przez Boemunda II wojna z Bizancjum, która doprowadziła do całkowitego wyparcia Bizancjum z Włoch, oraz udział w I i III Wyprawie Krzyżowej silnych kontyngentów normańskich z Anglii, Normandii i Włoch. W Normandii, Anglii i Włoszech rycerstwo normandzkie powoli wtopiło się w miejscową ludność, choć do dziś w tych krajach wiele rodów arystokratycznych wywodzi swoje początki od normańskich przodków.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.