Ucho to potoczna nazwa dla narządu słuchu. Dzieli się go na kilka części. Zwyczajowo przyjęto dzielenie narządu słuchu w następujący sposób:
  • część zewnętrzna (ucho zewnętrzne – auris externa), w której skład wchodzi małżowina uszna (auricula) i przewód słuchowy zewnętrzny (meatus acusticus externus)
  • ucho środkowe, w skład którego wchodzą: jama bębenkowa (cavum tympani) z błoną bębenkową (memabrana tympani) i kosteczkami słuchowymi (ossicula auditoria): młoteczkiem, kowadełkiem i strzemiączkiem, trąbka Eustachiusza i jama sutkowa. W uchu środkowym znajdują się także mięśnie śróduszne, z których najważniejsze to: mięsień strzemiączkowy i mięsień napinacz błony bębenkowej. Biorą one udział w procesie przewodzenia dźwięku w uchu środkowym,
  • ucho wewnętrzne, w którym znajdują się części receptorowe narządu słuchu i równowagi. Część ucha wewnętrznego odpowiedzialna za słyszenie nazywa się, ze względu na swój kształt, ślimakiem. We wnętrzu ślimaka znajduje się narząd Cortiego, w którym usytuowane są komórki słuchowe odpowiedzialne za odbieranie bodźca akustycznego,
  • część ośrodkowa narządu słuchu (ośrodki słuchowe w mózgu).
Dźwięk dociera do narządu odbiorczego drogą powietrzną i drogą kostną. Droga powietrzna biegnie przez zagłębienie małżowiny usznej, przewód słuchowy zewnętrzny, jamę bębenkową i płyny ucha wewnętrznego do narządu Cortiego. Małżowina uszna człowieka ma szczątkową funkcję. Zbiera ona i kieruje fale dźwiękowe do przewodu słuchowego zewnętrznego. Ma ona poza tym pewne znaczenie w podniesieniu ostrości słuchu, stanowiąc zasłonę dla fal dźwiękowych przychodzących z tyłu, odgrywa więc pomocniczą rolę w lokalizacji źródła dźwięku.
Przewód słuchowy zewnętrzny ochrania błonę bębenkową, a jego budowa i wydzielina jego gruczołów pomaga utrzymać odpowiednią temperaturę i wilgotność, od czego zależy w dużym stopniu sprężystość błony bębenkowej. Przewód słuchowy zewnętrzny pełni też funkcję prowadnicy rezonansowej, wzmacniając przenoszone sygnały akustyczne, z miejscem rezonansu określonym przez jego długość (dla długości przewodu słuchowego = 2,5 rezonans przypada na dźwięki o częstotliwości ok. 3,4 kHz.
Najbardziej istotną częścią aparatu przewodzącego dźwięki jest ucho środkowe wraz z błoną bębenkową. Fala akustyczna, po przejściu przez przewód słuchowy zewnętrzny, uderza w błonę bębenkową i wprawia ją w drgania. Za pośrednictwem błony bębenkowej zostaje wprawiony w ruch łańcuch kosteczek słuchowych. Ostatnia w kolejności z kosteczek, strzemiączko, ma bezpośredni kontakt z przestrzeniami płynowymi ucha wewnętrznego. Ruch strzemiączka powoduje przesuwanie płynów ucha wewnętrznego i w ten sposób pobudzenie narządu Cortiego. Działanie układu dźwigni kosteczek wynika z faktu ich elastycznego powiązania i długości poszczególnych ramion. W wyniku działania układu dźwigni kosteczek drgania błony bębenkowej zostają wzmocnione dwukrotnie przed przeniesieniem na podstawę strzemiączka. Kolejnym czynnikiem wzmacniającym sygnał akustyczny jest różnica w polu powierzchni błony bębenkowej i polu powierzchni podstawy strzemiączka, dzięki której sygnał jest wzmacniany ok. 17-krotnie. Sumaryczne wzmocnienie sygnału w uchu środkowym wynosi ok. 30 dB, przy czym jest ono różne dla różnych częstotliwości dźwięku.
Do wzmocnienia transmitowanego dźwięku przyczynia się również rezonans jamy bębenkowej i komórek powietrznych wyrostka sutkowatego. W pewnych warunkach łańcuch kosteczek ucha środkowego może powodować tłumienie docierających dźwięków. Pod wpływem dźwięków o wysokim natężeniu następuje reakcja obronna – skurcz mięśni śródusznych. Działają one synergistycznie, usztywniając łańcuch kosteczek przez wciągnięcie błony bębenkowej (mięsień napinacz błony bębenkowej) i zmniejszenie wychylenia podstawy strzemiączka (mięsień strzemiączkowy). Usztywnienie łańcucha kosteczek tłumi głównie tony niskie i średnie. Trzeba również pamiętać, że warunki akustyczne w jamie bębenkowej zależą od panującego w niej ciśnienia, a więc od sprawności trąbki Eustachiusza, która łączy jamę nosowo-gardłową z jamą bębenkową. Wszelkie zaburzenia powietrzności ucha środkowego sprawiają, że dźwięk przechodzący przez układ przewodzący jest bardziej tłumiony (przykładem może być "zatykanie" ucha podczas jazdy windą).
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.