Nabicie na pal (zwane także nawlekaniem na pal), to jedna z najokrutniejszych form wykonywania kary śmierci, praktykowana do XVIII wieku, zwłaszcza na Bałkanach i południowo-wschodnich krańcach Rzeczypospolitej.

Przebieg egzekucji

Narzędziem kary był przygotowany wcześniej pal - mocno zaostrzony z jednej strony drewniany słup. Nogi leżącego na ziemi skazańca kat wiązał sznurami lub powrozami do pary koni lub wołów, a pal kładł między nogami skazanego. Gdy zwierzęta zaczynały iść, ciągnęły ze sobą skazańca. Pal wbijał się w człowieka i pogrążał się w nim, ale nie całkowicie. Kat odwiązywał zwierzęta i stawiał słup z nabitym pionowo. Pod wpływem ciężaru ciała pal pogrążał się coraz głębiej, przebijając powoli wnętrzności. Skazaniec konał czasem nawet 3 dni. Krzywo wbity pal znacznie przedłużał cierpienia skazańca.
Ze szczególnego upodobania do nabijania na pal słynął hospodar wołoski Vlad Tepes (Wlad Palownik), jeden z pierwowzorów Drakuli.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.