NSDAP -

NSDAP - (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei) Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza była niemiecką partią faszystowską.
Kierownictwo partii sprawowało niepodzielną władzę w Niemczech w latach 1936 - 1945.

Początki (1919-1925)

Partia została założona w 1919 przez A. Drexlera jako lokalna partia bawarska o nacjonalistycznej ideologii. Nazwa NSDAP została użyta po raz pierwszy w 1920, wcześniej istniała pod nazwą DAP (Deutsche Arbeiterspartei). Partia została zdelegalizowana w 1923 po nieudanej próbie przejęcia przez Hitlera władzy w Bawarii (tzw. pucz monachijski). Po wyjściu Hitlera z więzienia w 1924 partia została odbudowana najpierw jako partia nielegalna, a potem w 1925, po zmianach statutu, jako legalna partia startująca na równych prawach w wyborach do Reichstagu.

Walka o władzę w ramach systemu parlamentarnego (1925-1935)

Partia ta pod wodzą Hitlera, dzięki agresywnej kampanii wyborczej, spektakularnym walkom ulicznym jej bojówek z bojówkami Partii Komunistycznej i bardzo złej sytuacji ekonomicznej Niemiec zdobyła w wyborach w 1925 roku 7% głosów i weszła do Reichstagu. W wyborach w 1929 roku zdobyła już jednak tylko 3% głosów i nie weszła do Reichstagu. Najprawdopodobniej na tym skończyła by się jej historia, jednak na skutek kryzysu światowego, ponownego pogorszenia sytuacji ekonomicznej Niemiec oraz słabości i rozbicia tradycyjnych partii prawicowych, jej program zyskał znowu poklask dużej części Niemców i w wyborach w 1932 roku NSDAP uzyskała spektakularny sukces osiągając 35% poparcia i stając się największą partią w Reichstagu. Dzięki koalicji z centro-prawicową Unią Chrześcijańską NSDAP doszła do władzy i stworzyła rząd na czele którego stanął 30 stycznia 1933 Adolf Hitler. Przez pierwsze 3 lata rządów Hitlera partia ta formalnie współrządziła z Unią Chrześcijańską. W 1934 roku na skutek zakulisowych działań Hitlera Unia została rozbita. Część jej działaczy przeszła do NSDAP, a część przesiadła się na ławy opozycji. Spowodowało to kryzys rządowy, gdyż rząd utracił większość parlamentarną. Na skutek celowego podpalenia budynku Reichstagu i kampanii propagandowej oskarżającej o podpalenie Partię Komunistyczną Hitlerowi udało się przeforsować w Parlamencie ustawę o delegalizacji Partii Komunistycznej, dzięki czemu rząd Hitlera z powrotem uzyskał większość.

Rządy monopartii (1935-1945)

W latach 1935-1936 większość ta przegłosowała szereg ustaw praktycznie zamieniających Niemcy z kraju demokracji parlamentarnej w kraj totalitarnie rządzony przez jedną partię (tzw. Ustawy Norymberskie), po czym w 1936 roku odbyły się przedterminowe wybory do Reichstagu, w których mogły startować wyłącznie partie nie zdelegalizowane przez te ustawy, a więc samo NSDAP, satelicką partię chłopską i resztki Unii Chrześcijańskiej, również praktycznie podporządkowane NSDAP. Po wyborach tych NSDAP przejęła praktycznie całą władzę i Niemcy stały się klasycznym państwem monopartyjnym.
W roku 1944 partia liczyła 8,5 mln. członków. Po klęsce Trzeciej Rzeszy partia została uznana w procesie norymberskim za organizację zbrodniczą i rozwiązana.

Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.