Mikropory to wg IUPAC pory w ciele stałym o charakterystycznym wymiarze poprzecznym (średnica) w zakresie poniżej 2nm. Ze względu na mały rozmiar rzędu nie więcej niż kilku średnic cząsteczkowych, adsorpcja w mikroporach jest zawsze bardzo silna, o ile cząsteczka nie jest zbyt duża aby wejść do poru (efekt sitowy). Pory większe niż mikropory to mezopory oraz makropory.
Mikropory bada się metodami adsorpcyjnymi oraz rentgenowskimi.
Adsorpcję w mikroporach opisuje teoria objętościowego zapełniania mikroporów(TOZM), a podstawowym równaniem izotermy jest izoterma Dubinina-Raduszkiewicza.
Silne właściwości adsorpcyjne mikroporów wykorzystywane są praktycznie w powszechnie używanych i tanich adsorbentach - węglach aktywnych (np. carbo medicinalis, czyli węgiel medyczny, filtry do wody pitnej, filtry powietrza), czy zeolitach (np. kopalna ziemia okrzemkowa). Efekt sitowy wykorzystywany jest np. do osuszania rozpuszczalników organicznych (jedynie bardzo małe cząsteczki wody ulegają silnej adsorpcji.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.