Mieczysław Albert Krąpiec (ur. 25 maja 1921 roku w Berezowicy Małej na Podolu), dominikanin, profesor filozofii, rektor KUL, współtwórca tzw. lubelskiej szkoły filozoficznej.
Po ukończeniu w 1939 roku klasycznego Gimnazjum im. Wincentego Pola w Tarnopolu wstąpił do Zakonu oo. Dominikanów w Krakowie, gdzie studiował filozofię i teologię. 17 czerwca 1945 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W 1946 uzyskał doktorat z filozofii za pracę „O miłości przyrodzonej nade wszystko względem Boga" napisanej pod kierunkiem o. Jacka Woronieckiego. Studia teologiczne kontynuował w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1948 roku uzyskał doktorat z teoloii za pracę „De amore hipostatico in Sanctissima Trinitate secundum St. Thomam Aquinatem" napisaną pod kierunkiem ks. prof. Antoniego Słomkowskiego. Habilitację uzyskał w 1957 roku na podstawie rozprawy pt. „Egzystencjalne podstawy transcendentalnej analogii bytu", a w 1968 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.
W latach 1946-1954 wykładał filozofię w Dominikańskim Kolegium Filozoficzno-Teologicznym w Krakowie. W 1951 roku rozpoczął pracę w Wydziale Filozofii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego gdzie wykładał metafizykę. W swoich badaniach naukowych skoncentrował się na koncepcji bytu u Arystotelesa i św. Tomasza z Akwinu.
W 1970 roku został po raz pierwszy wybrany na rektora KUL, którym był do 1983 r.
Uważany jest za głównego ideologa środowiska intelektualnego skupionego wokół Radia Maryja.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.