Mariusz Łapiński (ur. 26 sierpnia 1957 roku w Szczecinie) kardiolog, profesor warszawskiej Akademii Medycznej, minister zdrowia w rządzie Leszka Millera (pełnił tę funkcję od 19 października 2001 r. do 17 stycznia 2003 roku).
Studia medyczne ukończył na warszawskiej Akademii Medycznej (1984). Tytuł doktora nauk medycznych uzyskał w 1990, a habilitację w 1999 roku. Pracował w Katedrze i Klinice Chorób Wewnętrznych i Nadciśnienia Tętniczego Akademii Medycznej w Warszawie. W 1990 został kierownikiem Pracowni 24-godzinnego automatycznego pomiaru ciśnienia, a w 1994 roku kierownikiem Kliniki Dziennej Nadciśnienia Tętniczego - stworzenie tych instytucji uznaje za swój największy sukces zawodowy.
W 2000 roku został p.o. dyrektora, a po przejściu postępowania konkursowego dyrektorem największego szpitala klinicznego w Polsce: Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej Warszawie.
Poza pracą dyrektora był reprezentantem Skarbu Państwa w radzie nadzorczej Polfy Kutno (1995-2001). W 2000 i 2001 roku prowadził też, jak określa to w swoim poselskim zeznaniu majątkowym, "działalność doradczą wykonywaną osobiście". Według informatorów dziennika "Rzeczpospolita" doradzał Ludwikowi Klinkoszowi, prezesowi firmy Chemia Polska, zainteresowanej inwestycjami w branży farmaceutycznej. Był też właścielem i prezesem firmy MD Pharma. O tym ostatnim fakcie doniosło we wrześniu 2002 roku Radio RMF FM, sugerując, że Łapiński łamie ustawę antykorupcyjną. Łapiński oświadczył, że firma zakończyła działalność w 1998 roku, a 100% udziałów w firmie odsprzedał tuż przed objęciem funkcji ministra Mirosławowi Betlejewskiemu (jak się później okazało dyrektor Gospodarstwa Pomocniczego Ministerstwa). Zdaniem dziennikarzy, Łapiński wciąż figurował w rejestrach sądowych jako właściciel firmy.
Od założenia partii był członkiem SLD. Od 1997 roku był doradcą ds. zdrowia premiera Włodzimierza Cimoszewicza.
W wyborach parlamentarnych 2001 roku startował z listy SLD-UP. Został wybrany w okręgu wyborczym numer 20 składającym się z powiatów grodziskiego, legionowskiego, nowodworskiego, otwockiego, piaseczyńskiego, pruszkowskiego, warszawskiego zachodniego i wołomińskiego (uzyskał 7511 głosów). Był współautorem programu partii w zakresie służby zdrowia. Został ministrem zdrowia. Swoje urzędowanie rozpoczął od czystek wśród urzędników resortu. "Od podwładnych wymagam kompetencji i lojalności" - miał im powiedziedzieć na spotkaniu w pierwszym dniu urzędowania. Urzędnicy zwalniali się sami (kilku dyrektorów szykanowano -nie wpuszczając ich do budynku ministerstwa) lub byli zwalniani w wyniku zmian struktury organizacyjnej ministerstwa.
Był zdecydowanym przeciwnikiem kas chorych. Walczył z ich dyrektorami, w tym szczególnie Andrzejowi Sośnierzowi, szefowi Śląskiej Kasy Chorych, który kilkakrotnie skutecznie zaskarżał decyzje do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Rezultatem realizacji programu SLD było zastąpienie kas chorych Narodowym Funduszem Zdrowia. 7 stycznia 2004 roku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że ustawa o Narodowym Funduszu Zdrowia stworzyła niesprawny system opieki zdrowotnej, a jej przepisy są sprzeczne z konstytucją.
W 2002 roku ogłosił kotrowersyjny pomysł "leku za złotówkę" - tanich leków dla seniorów. Był on krytykowany przez opozycję jako populistyczny. Firmy farmaceutyczne skarżyły się na niejasne kryteria przy wpisywaniu leków na listę, a środowiska lekarskie i aptekarskie wskazywały, że leki na liście są przestarzałe, a ich ceny już wcześniej nie obciążały budżetu starszych pacjentów. Z pomysłu Ministerstwo Zdrowia wycofało się w lutym 2003 roku, gdy ministrem został Leszek Sikorski.
Łapiński został zdymisjonowany 17 stycznia 2003 roku. Pretekstem była treść porozumienia podpisanego ze związkowcami "Solidarności" regionu śląsko-dąbrowskiego, w którym zobowiązał się do wystąpienia do rządu o umorzenie pożyczki udzielonej w 2000 r. z budżetu kasom chorych, w tym śląskiej, co zostało uznane przez premiera Millera za "przekroczenie kompetencji". Według komentatorów prawdziwą przyczyną dymisji były konflikty Łapińskiego z innymi członkami rządu, w tym zwłaszcza spór z Grzegorzem Kołodką o wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne.
Latem 2003 roku w serii artykułów dziennik "Rzeczpospolita" opisał nieprawidłowości w rejestracji leków, w których padły oskarżenia wobec szefa gabinetu politycznego Łapińskiego Waldemara Deszczyńskiego o łapownictwo. W sprawie „afery lekowej” wciąż trwa postępowanie prokuratorskie.
Kilka miesięcy później Łapiński został usunięty z SLD przez Sąd Partyjny po tym, jak dopuścił, by przy siedzibie SLD pobito fotoreportera "Newsweeka", który wcześniej robił zdjęcia jemu i jego współpracownikom. Pozostał w klubie parlamentarnym SLD do połowy grudnia, kiedy to wyrzucono go z klubu po zwołanej przez niego konferencji prasowej, na której oskarżył nowego ministra zdrowia Leszka Sikorskiego o "ciche wspieranie" działalności "grupy, być może o charakterze przestępczym", składającej się z parlamentarzystów, urzędników, szefów firm farmaceutycznych oraz "niektórych dziennikarzy".
Po odejściu z SLD został członkiem Federacyjnego Klubu Parlamentarnego gdzie pełni funkcję sekretarza. W szeregach FKP wzbudził jednak kontrowersje oskarżając premiera Marka Belkę o współpracę ze służbami specjalnymi PRL.


Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.