Marilyn Manson, właściwie Brian Hugh Warner (urodzony 5 stycznia 1969 roku) jest piosenkarzem amerykańskim oraz liderem zespołu Marilyn Manson. Znany przede wszystkim przez prowokujące teksty, kontrowersyjny wizerunek i zachowanie. Uznany za skandalistę, był tematem wielu kontrowersji, szczególnie pod koniec lat 90-tych.

Wczesne lata

Urodzony w Canton, w stanie Ohio, syn Hugh i Barbary Warnerów. Uczęszczał do katolickiej szkoły, której rygory całkowicie mu nie odpowiadały, więc zaczął prowokować kadrę nauczycielską do usunięcia go ze szkoły, niestety na próżno. Po ukończeniu nauki w liceum GlenOak jego rodzina przeprowadziła się do Ft. Lauderdale na Florydzie.

Muzyka

Na studiach został dziennikarzem muzycznym dla lokalnego magazynu. Przeprowadził wywiad między innymi z Trentem Reznorem z Nine Inch Nails. Szybko stwierdził, że bardziej pociąga go udzielanie wywiadów niż ich przeprowadzanie. W 1989 roku, przyjął pseudonim Marilyn Manson i założył zespół o nazwie Marilyn Manson and the Spooky Kids, w skład którego weszli oprócz niego: kolega Brian Tutunick (gitara basowa), Scott Putesky (gitara) oraz Perry Pandrea (keyboard). Zespół nie posiadał perkusisty, używali automatu perkusyjnego. Było on jedocześnie liderem tego zespołu jak i twórcą jego skandalizującego, "wampirzego" image-u.
Po kilku miesiącach braku powodzenia, Manson zdecydował usunąć z nazwy zespołu końcówkę "and the Spooky Kids". Zespół podpisał w 1992 roku umowę z Nothing Records, wytwórnią muzyczną założoną przez Reznora i Johna Malma, Jr. Ich debiutancki album, Portrait of an American Family, miał premierę w 1994 roku. Zespół pojechał w trasę koncertową razem z Nine Inch Nails, Korn i innymi, aby go wypromować. Mimo, że zwrócili na siebie sporą uwagę prasy i sceny alternatywnej, sukces przyszedł dopiero w 1995 roku, wraz z wydaniem EP Smells Like Children, zawierającej przeróbkę przeboju grupy Eurythmics, pt. "Sweet Dreams (are made of this)". Singiel ten okazał się międzynarodowym sukcesem .
W 1996 roku, po wydaniu drugiego albumu Antichrist Superstar (który zadebiutował na 3 miejscu listy Billboard), Manson odciął się od Reznora, aby samemu zadecydować o zmianie stylu i brzmienia zespołu. W 1998 roku wyszedł trzeci album grupy, zatytułowany Mechanical Animals, który zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard. Zmiana stylu była dosyć radykalna. W tym samym roku wyszła również autobiografia Mansona, pt. The Long Hard Road Out Of Hell, którą pomagał mu napisać Neil Strauss. Książka ta sprzedała się w liczbie egzemplarzy 1,4 miliona egzemplarzy w ciągu jednego roku.
W kwietniu 1999 roku miała miejsce tragiczna strzelanina w szkole w Columbine, w której kilkunastoletni uczeń-morderca zastrzelił kilkanaście przypadkowych ofiar, zanim został ujęty. Według relacji psychologów sądowych do zbrodni zmotywowała go w dużym stopniu twórczość Mansona, co spowodało ostre ataki na zespół. Manson został zmuszony do skrócenia trwającej właśnie trasy koncertowej "Rock is Dead", po czym na pewien czas całkowicie zniknął ze sceny.
Prawie 20 miesięcy później wyszedł kolejny, czwarty album grupy. Był to trzeci z koncept-albumów, dopełniający historię rozpoczętą na Antichrist Superstar. Manson złożył razem motywy zabójstwa Johna F. Kennedy'ego, ukrzyżowania Jezusa oraz amerykańskiego pojęcia sławy. Ta tematyka została wprowadzona do utworów, mówiących o broni, śmierci i Bogu. Holy Wood (In the Shadow of the Valley of Death) zadebiutował na liście Billboardu na pozycji 15-tej, nie sprzedał się tak dobrze, jak dwa poprzednie albumy, lecz został całkiem dobrze przyjęty przez większość krytków. Zespół przez cały rok promował ten album na trasie koncertowej. Kolejny albumem Mansona był The Golden Age of Grotesque, który został wydany w 2003 roku i wszedł na listy notowań na pozycję pierwszą. Ponownie sprzedawał się gorzej niż wcześniejszy Mechanical Animals, lecz mimo to, album był względnym komercyjnym i artystycznym sukcesem.
Na początku 2004 roku Manson zapowiedział wydanie albumu "best of", który miał zwieńczyć 10 lat działalności artystycznej zespołu. Dalsza egzystencja Marilyn Manson jako artysty stanęła pod znakiem zapytania, Manson osiągnął punkt, w którym, jak mu się zdawało, nadszedł czas na pożegnanie. Album Lest We Forget: The Best of Marilyn Manson został doceniony przez krytykę, jako bardzo istotny wkład w muzykę ostatniej dekady. Tymczasem Manson nabrał nowych sił i po wydaniu singla "Personal Jesus", który jest przeróbką utworu grupy Depeche Mode, zapowiedział, że szykuje następny album, a przeszłość zostawia za sobą.
Obecny skład zespołu Marilyn Manson:
  • Marilyn Manson - lider; wokal, teksty, strona artystyczna
  • Ginger Fish - perkusja (w zespole od 1995 roku)
  • Madonna Wayne Gacy (Pogo) - keyboard
  • Tim Skold - bas (w zespole od 2002 roku)
Byli członkowie:
  • John 5 - gitara (w latach 1998-2004)
  • Twiggy Ramirez - bas (w latach 1992-2003)
  • Zim Zum - gitara (w latach 1996-1998)
  • Daisy Berkowitz - gitara (w latach 1990-1996)
  • Sara Lee Lucas - perkusja (w latach 1990-1995)
  • Gidget Gein - bas (w latach 1990-1992)
  • Olivia Newton Bundy - bas (w roku 1989)
  • Zsa Zsa Speck - keyboard (w roku 1989)

Film

Manson ma również swój wkład w tworzenie ścieżek dźwiękowych do filmów. Najbardziej znaczące w tej dziedzinie były utwory do filmów: Lost Highway, Matrix, From Hell, Not Another Teen Movie, oraz podkład muzyczny do filmu Resident Evil. Związek Mansona z filmem to również aktorstwo i reżyseria. Pierwszy raz pojawił się epizodycznie w 1997 roku w Lost Highway Davida Lyncha, grając gwiazdkę porno. Rok później zagrał epizod w filmie Jawbreaker. Pojawił się też w krótkometrażowym filmie Beat The Devil, u boku Gary'ego Oldmana i Jamesa Browna. W 2003 roku zagrał trzecioplanową postać w filmie Party Monster, zaraz po tym pojawił się w filmie Asii Argento The Heart is Deceitful Above All Things. Na 2005 rok planuje rolę w filmie Living Neon Dreams. Natomiast jednym z jego najważniejszych występów był gościnny udział w filmie Michaela Moore'a Bowling For Columbine.
Manson wyreżyserował własny film, pt. Doppelherz, który był dołączany jako dodatek do albumu The Golden Age of Grotesque. Jest także współreżyserem swoich teledysków. Od lat ma w planach wyreżyserowanie filmu, który mniej lub bardziej będzie nawiązywał do jego trylogii muzycznej wydanej w latach 1996-2000.

Malarstwo

Manson maluje również akwarele. Pierwsza wystawa jego prac, zatytułowana The Golden Age of Grotesque, odbyła się w dniach 13-14 września 2002 roku w Los Angeles. Następne trzy wystawy odbyły się w kwietniu 2003 roku, w ramach pokazów artystycznych Grotesque Burlesque w Berlinie, Paryżu i Londynie. We wrześniu 2004 roku, w Paryżu i w Berlinie, odbyły się dwie kolejne wystawy, zatytułowane Trismegistus. Wiele z jego obrazów zostało sprzedanych za znaczne sumy; kupili je między innymi Jack Osbourne, Dave Navarro, Andy Dick. Krytyka wyraża się o nich dosyć ostrożnie. W 2002 roku Manson zaprzyjaźnił się z austriackim artystą Gottfriedem Henweinem, co zaowocowało współpracą przy serii zdjęć i dekoracji scenicznej dla albumu The Golden Age of Grotesque i trasy Grotesque Bulesque.

Życie prywatne

Marilyn Manson jest obecnie zaręczony z burleskową modelką Ditą Von Teese, z którą pozostaje w związku już od czterech lat. Na początku 2005 roku planują ślub. Poprzednio był zaręczony z akorką Rose McGowan. Miał również mniej lub bardziej krótkotrwałe związki z Tracy Lords, Jenną Jameson i Melissą "Missi" Romero.

Dyskografia

Albumy:
  • Portrait of an American Family (1994)
  • Smells Like Children (EP) (1995)
  • Antichrist Superstar (1996)
  • Mechanical Animals (1998)
  • The Last Tour On Earth (Live) (1999)
  • Holy Wood (In the Shadow of the Valley of Death) (2000)
  • The Golden Age of Grotesque (2003)
  • Lest We Forget (The Best Of) (2004)
Video:
  • Dead to the World (1998)
  • God is in the TV (1999)
  • Guns, God and Government World Tour (2002)
  • Lest We Forget (The Best Of) (2004)
Marilyn Manson jest znany z takich hitów jak "The Beautiful People", "The Dope Show", "Rock is Dead", "Disposable Teens", "The Nobodies", "mOBSCENE", oraz z coverów "Sweet Dreams", "Tainted Love" i "Personal Jesus".

Bibliografia

Książki wydane przez Mansona:
  • Marilyn Manson, The Long Hard Road Out of Hell. Plexus Publishing (1998) - w Polsce wydane jako "Trudna Droga z Piekła" nakładem wydawnictwa KAGRA
Książki o Mansonie (wybór):
  • Chuck Weiner, Marilyn Manson "Talking". Omnibus Press (2004)
  • Gavin Baddeley, Dissecting Marilyn Manson. Plexus Publishing (UK) (2002) - w Polsce wydane jako "Marilyn Manson - Dysekcja", nakładem wydawnictwa KAGRA
  • Kurt Reighley, Marilyn Manson. St. Martin's Griffin (1998)
  • Kalen Rogers, Marilyn Manson: The Unauthorized Biography. Omnibus Press (1997)
  • Doug Small, The Story of Marilyn Manson. Omnibus Press (1996)
  • Chuck Weiner, Marilyn Manson: In His Own Words. Omnibus Press (2000)

Filmografia

  • Lost Highway (aktor, 1997)
  • Jawbreaker (aktor, 1999)
  • Resident Evil (ścieżka dźwiękowa, 2002)
  • Bowling For Columbine (występ gościnny, 2002)
  • Death Parade (Guns, God and Government World Tour) (reżyser, 2002)
  • Beat The Devil (aktor, 2003)
  • Party Monster (aktor, 2003)
  • Doppelherz (aktor, reżyser, 2003)
  • The Heart Is Deceitful Above All Things (aktor, 2004)
  • Living Neon Dreams (aktor, 2005)
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.