Marian Spychalski (6 grudnia 1906 w Łodzi - 7 czerwca 1980 w Warszawie), działacz państwowy i partyjny w okresie PRL, przewodniczący Rady Państwa, marszałek Polski.
Marian_Spychalski -
Urodził się w rodzinie robotniczej. Ukończył studia na Politechnice Warszawskiej (1931, jako inżynier architekt) oraz w Akademii Sztabu Generalnego (1961). Od 1931 należał do Komunistycznej Partii Polski, od 1942 do PPR, od 1948 do PZPR.
W okresie międzywojennym zatrudniony w pracowniach urbanistycznych w Warszawie i Poznaniu (m in. współprojektował cmentarz przy ulicy Lutyckiej należcy do parafii sołackiej p.w. św. Jana Vianey'a), od 1935 był kierownikiem wydziału planu ogólnego zabudowania stolicy w Zarządzie Miejskim w Warszawie; 1937 laureat nagrody Grand Prix w Paryżu.
Podczas wojny w konspiracji, 1942 współtwórca i szef Sztabu Głównego Gwardii Ludowej, 1944 szef sztabu informacyjnego Sztabu Głównego Armii Ludowej. 1944 był członkiem delegacji KRN w ZSRR, następnie (lipiec-wrzesień 1944) szefem Sztabu Głównego Wojska Polskiego. 1944-1945 prezydent i przewodniczący Rady Narodowej Warszawy.
Jednocześnie należał do najwyższych władz PPR - był w okresie 1944-1948 członkiem Komitetu Centralnego i 1945-1948 członkiem Biura Politycznego KC. W 1945 dwukrotnie otrzymał stopień generalski - generała brygady w lutym, generała dywizji w czerwcu. 1948 wszedł w skład władz PZPR, został członkiem KC i Biura Politycznego KC.
1945-1949 był wiceministrem obrony narodowej i jednocześnie zastępcą naczelnego dowódcy Wojska Polskiego ds. polityczno-wychowawczych. 1949 minister - najpierw odbudowy (kwiecień-maj), nastepnie budownictwa (maj-listopad). W listopadzie 1949 został odsunięty od stanowisk państwowych i wykluczony z KC PZPR, pracował jeszcze jako architekt przy odbudowie Wrocławia; 1950-1956 więziony.
Po zwolnieniu w marcu 1956 został zrehabilitowany i przywrócony do działalności państwowej, od października t.r. ponownie członek KC (do 1971) i Biura Politycznego KC (do 1970), październik-listopad 1956 wiceminister obrony narodowej i szef Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego, od listopada t.r. minister obrony narodowej (do 1968). W lipcu 1957 został awansowany na generała broni, a 1963 otrzymał stopień marszałka Polski (był ostatnią osobą, której nadano ten stopień). 1968-1970 był przewodniczącym Rady Państwa; 1968-1971 przewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.
1943-1952 był posłem do KRN i na Sejm Ustawodawczy (w październiku 1951 został pozbawiony immunitetu), 1957-1972 poseł na Sejm PRL. 1961 otrzymał order Budowniczych Polski Ludowej.


Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.