Marek Pol
Marek_Pol -
Funkcja: Minister infrastruktury
Okres urzędowania: od 19 października 2001
do 2 maja 2004
Poprzednik: brak
Następca: Krzysztof Opawski
Data urodzin: 8 grudnia 1953
Miejsce urodzin: Słupsk, zachodniopomorskie
Zawód: Ekonomista
Partia polityczna: Unia Pracy
Marek Pol to polityk Unii Pracy, przewodniczący tej partii w latach 1998-2004.
Urodzony 8 grudnia 1953 roku w Słupsku; 1977 ukończył Wydział Maszyn Roboczych i Pojazdów Politechniki Poznańskiej; 1979 ekonomikę produkcji na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, pracował w Fabryce Samochodów Rolniczych w Antoninku k. Poznania; 1976-90 członek PZPR, po rozwiązaniu się Partii Polskiej Unii Socjaldemokratycznej oraz od 1992 członek-założyciel Unii Pracy.
Poseł na Sejm PRL i RP (1989-1991; 1993-1997). W 1993 roku wbrew stanowisku własnej partii wszedł do rządu koalicji SLD i PSL (członkowie UP zarzucali mu karierowiczostwo), przydzielono mu ministerstwo przemysłu i handlu, nad którym pieczę sprawował aż do dymisji rządu Waldemara Pawlaka); w kolejnych rządach piastował odpowiedzialne stanowiska pełnomocnika Rady Ministrów do spraw reformy centrum administracyjnego rządu (utworzono wówczas ministerstwa skarbu i gospodarki w miejsce parunastu niewielkich resortów).
Po wyborach 1997 wycofał się z polityki, powrócił do działalności w Unii Pracy. W 1997 został prezesem Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierowania (był nim do 1998). 28 marca 1998 na VI Kongresie Unii Pracy wybrano go przewodniczącym partii, przejął schedę po Aleksandrze Małachowskim i od razu skierował UP na zdecydowanie lewicowe tory. W 1998 roku Marek Pol zawarł koalicję samorządową z PSL i Krajową Partią Emerytów i Rencistów (KPEiR), która co prawda dla PSL okazała się sukcesem, dla Unii Pracy jednak skończyła się kompletną klapą (nie zdobyła miejsc w sejmikach wojewódzkich). Wtedy też Pol zaczął zdecydowanie promować współpracę z SLD, tłumiąc nieśmiałe protesty partyjnej bazy żądającej zachowania przynajmniej podstaw solidarnościowej tożsamości UP. Wtedy też partie opuścili Artur Smółko, Zbigniew Bujak (przeszli do UW) oraz jej były przewodniczący Ryszard Bugaj, który nie związał się z żadną partią.
Marka Pola ponownie wybrano przewodniczącym partii na VII Kongresie Unii Pracy 26 lutego 2000 r. Nie zdecydował się na kandydowanie w wyborach prezydenckich 2000, wezwał natomiast zwolenników UP do poparcia Aleksandra Kwaśniewskiego.
W latach 1997-2001 Pol zasłynął z wypowiedzi krytykujących działalność rządu Jerzego Buzka.
23 września 2001 znów wybrano go posłem do sejmu RP. Kandydował wówczas z pierwszego miejsca w okręgu Konin. 6 października prezydent mianował go wicepremierem i ministrem infrastruktury RP. Stanowisko to piastował do dymisji rządu Leszka Millera 2 maja 2004.
Na X Kongresie Unii Pracy (24-25 lutego 2004) utracił stanowisko przewodniczącego partii na rzecz Izabeli Jarugi-Nowackiej. 21 stycznia 2005 roku został wybrany na zastępcę przeowdniczącego sejmowej komisji śledczej ds. prywatyzacji PZU.
Marek Pol jest żonaty. Ma dwoje dzieci.
W swym ministerialnym gabinecie posiadał wspaniałą kolekcję modeli samolotów i pojazdów, podziwianą powszechnie przez innych polityków. Kolekcja ta powstawała przez wiele lat i była gromadzona przez kolejnych ministrów - poprzedników Pola.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.