Ludwik_XVIII -
Ludwik XVIII
Ludwik XVIII (17 listopada 1755 - 16 września 1824) - król Francji od 1814 r., brat Ludwika XVI, z dynastii Burbonów.
Po okresie Wielkiej Rewolucji Francuskiej i rządach cesarza Napoleona I Bonapartego, wraz z jego pierwszą abdykacją 6 kwietnia 1814 r. nastąpiła we Francji restauracja monarchii. Za namową Talleyranda, a pod protekcją, przebywającego w Paryżu, cara Rosji Aleksandra I, przywołany został z emigracji brat byłego króla Ludwika XVI, Ludwik XVIII, i z nim, jako królem, zwycięska koalicja antyfrancuska zawarła pokój 30 maja 1814 r.
Ludwik XVIII zbiegł za granicę przed rewolucją w 1791 r., przebywał w Stanach Zjednoczonych, potem w Anglii, gdzie zabiegał o pomoc w walce przeciwko rewolucyjnej Francji. Po ścięciu brata, króla Ludwika XVI, ogłosił się regentem wyznaczonego na następcę tronu, syna Ludwika XVI, małoletniego Ludwika XVII. Zaś po jego śmierci, ogłosił się sam królem Francji.
Talleyrand wytargował utrzymanie granic państwowych sprzed rewolucyjnej ekspansji i zwolnienie Francji z odszkodowań wojennych. Przyczynił się też do tego, że nie doszło do aktów zemsty ze strony arystokracji za utratę władzy, jaką dzierżyli przed rewolucją, i do wydania przez Ludwika XVIII Karty, wprowadzającej ustrój monarchii konstytucyjnej, z rządem zależnym od króla, a nie parlamentu. W Karcie tej król potwierdził m.in. nienaruszalności majątków nabytych w czasie rewolucji, przez co zachowane zostały podstawowe zdobycze Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Gwarantem tych wszystkich poczynań były kozackie biwaki na Champs Elysees i sam car Aleksander I, który we wszystkim wspierał Talleyranda i inspirował Ludwika XVIII.
Po „100 dniach Napoleona” i jego ostatecznej klęsce pod Waterloo, zawarty został 20 listopada 1815 r. drugi pokój w Paryżu, na gorszych dla Francji warunkach. Utraciła ona na rzecz Prus prowincję Saarę i Sabaudię na rzecz Sardynii, musiała zapłacić 700 mln franków kontrybucji wojennej, utrzymywać 150-tys. wojska okupacyjne. Ponadto wróciła reakcja polityczna i rozpętał się biały terror, zwłaszcza na południu kraju. Nastąpiły szerokie represje wobec republikanów, bonapartystów i protestantów. Usunięci zostali od władzy Talleyrand i Fouche, próbowano przywrócić rolę szlachty i Kościoła sprzed rewolucji, zniesiono rozwody. Lecz powołany w 1818 r. przez Ludwika XVIII rząd umiarkowanego rojalisty, księcia Richelieu, ustabilizował sytuację polityczną i społeczną we Francji, odsuwając ultrasów od władzy. Nastąpiła wtedy wyraźna poprawa finansów i gospodarki państwa, spłacona została kontrybucja wojenna, przywrócono konkordat, zreorganizowano 150 tys. armię, ograniczono cenzurę prasy i inne.
Do 1818 r. wojska okupacyjne opuściły Francję i została ona włączona, jako piąte państwo, do „koncertu mocarstw europejskich”, decydujących o losach Europy. tzw. Świętego Przymierza. Na jego polecenie wojska francuskie stłumiły w 1821 r. powstanie republikańskie w Hiszpanii. W tymże też roku Ludwik XVIII powierzył rządy skrajnym konserwatystom oraz ultrasom i ponownie zapanował we Francji biały terror, głównie wobec republikanów.
Ludwik XVIII zmarł w 1824 r. Koronę po nim przejął jego młodszy brat Karol X (1824-1830).
Wywód przodków: {{Szablon:tree|ojciec_ojca=Ludwik XV |matka_ojca=Maria Leszczyńska |ojciec_matki=August III Sas |matka_matki=Maria Józefa Habsburżanka
córka cesarza Józefa I |ojciec=Ludwik Burbon |matka=Maria Józefa Saska |osoba=Ludwik XVIII}}
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.