Ludwik I Pobożny (urodzony w roku 778 - zmarł 20 czerwca 840) - od 781 król Akwitanii, od roku 814 król Franków i cesarz rzymski, syn Karola I Wielkiego, z dynastii Karolingów.
Cesarz państwa Franków Karol I Wielki miał trzech synów: Pepina, Ludwika i Karola. Zgodnie ze zwyczajowym prawem Franków w swym testamencie z 806 r. podzielił państwo między synów na 3 części. Testament miał formę układu z wielmożami frankijskimi, precyzował dokładnie granice podziałów, zasady władzy i podległości, dziedziczenia tronów, azylu itd. Nie wszedł jednakże w życie, gdyż jeszcze przed śmiercią Karola umarło dwu synów. Został jedynie Ludwik i on potem przejął koronę jako jedynowładca.
Ludwik już w wieku 3 lat mianowany został przez ojca królem Akwitanii. W 811 r dowodził wojskami królewskimi w walkach z Arabami i zdobył terytoria na Półwyspie Iberyjskim od gór Pireneje do Ebro, wraz z Barceloną, zakładając tam Marchię Hiszpańską. W 813 Ludwik koronowany został przez ojca, na cesarza, współregenta, na zjeździe w Akwizgranie. Odtąd aż do XVI w. w Akwizgranie odbywały się wszystkie koronacje królów niemieckich. Pełną władzę cesarską Ludwik przejął po śmierci ojca w 814 r. Dodatkowo w 816 r. przyjął koronę cesarską z rąk papieża Stefana IV, stając się w państwie Franków najwyższym zwierzchnikiem cywilnym i duchowym równocześnie.
Ludwik I Pobożny kontynuował polityką ojca, skupił się na obronie granic zewnętrznych, wspierał działalność misyjną w krajach skandynawskich, stąd przydomek Pobożny. Napotykał wszak na coraz większe trudności w utrzymaniu spoistości państwa, wobec narastających dążeń i ambicji separatystycznych władców poszczególnych hrabstw, na jakie państwo podzielone zostało w 750 r.
Ludwik miał trzech synów Lotara, Ludwika i Karola. Przed śmiercią zgodnie z tradycją frankijską podzielił państwo między nich. Ludwik, zwany później Niemieckim, otrzymał część wschodnią, tj. Bawarię i Saksonię, Lotar I część środkową z Lotaryngią, Burgundią i Lombardią. Natomiast część zachodnia, obejmująca Akwitanię, Neustrię, Bretanię i Marchię Hiszpańską przypadła Karolowi II Łysemu (840-877), który dał początek francuskiej dynastii Karolingów.

Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.