Linia Curzona to linia demarkacyjna opracowana w 1920 roku przez lorda Curzona, brytyjskiego ministra spraw zagranicznych i przedstawiona sowieckiemu ministrowi G. Cziczerinowi na konferencji w Spa. Miała być rozgraniczeniem między walczącymi ze sobą wojskami sowieckimi i polskimi, wbrew obiegowej opinii nie był to projekt granicy polsko-sowieckiej (radzieckiej). Na pozycje wyznaczone przez linię miały się cofnąć wojska polskie po podpisaniu rozejmu w wojnie z sowiecką Rosją.
Biegła ona na zachód od Grodna, w północnej części w sposób zbliżony do obecnej granicy polsko-białoruskiej (pozostawiała jednak po radzieckiej stronie Puszczę Białowieską) aż do Bugu, w okolicach Sokala odchodziła od tej rzeki. Linia "A" biegła nieco na wschód od Przemyśla (podobnie jak obecna granica polsko-ukraińska), wersja "B" zostawiała zaś Lwów po stronie polskiej.
Po zakończeniu wojny polsko-sowieckiej granica państwowa została ostatecnie wyznaczona w traktacie ryskim z 18 marca 1921 r. i była przesunięta względem linii o ok. 200 km w kierunku wschodnim.
W grudniu 1942 r. Stalin skorzystał z okazji aby powołać się na nią przy wytyczaniu nowych granic w Europie, ponieważ pokrywała się ona z granicami układu Ribbentrop-Mołotow. W marcu 1943 r. Stalin zażądał od od polskiego rządu w Londynie uznania linii Curzona jako nowej granicy niędzy Związkiem Sowieckim a Polską. Tym samym Związek Sowiecki zachowywał wschodnią Polskę, a Stalin uzyskiwał te same warunki co w pakcie z Hitlerem.
Kreślenie kolejnych wersji linii Curzona miało miejsce na konferencji międzysojuszniczej w Teheranie. Tym razem inicjatywa podziału Polski nie wyszła od Stalina lecz od Churchilla i Roosevelta. Churchill dowodził, że "ziemie niemieckie, które mają przypaść Polsce są uprzemysłowione, a zatem o wiele cenniejsze niż polskie bagna nad Prypecią, mające przejść w ręce Sowietów.". Churchill i Roosevelt ustąpili Stalinowi całkowicie w kwestii podziału terytorialnego Polski, nie prosząc nic w zamian i nie starając się zagwarantować Polsce niepodległości. Od Stalina sojusznicy oczekiwali tylko jednego - dyskrecji.
Powojenna granica wschodnia oparta została - w wyniku ustaleń dokonanych na konferencjach międzysojuszniczych w Teheranie (1943) i Jałcie (1945) - w przybliżeniu właśnie na linii Curzona, z niewielkimi odchyleniami na korzyść Polski (Białowieża) lub ZSRR (okolice Grodna lub Chyrowa). Obecnie linia Curzona jest granicą między RP a Litwą, Ukrainą i Białorusią.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.