Leon Chajn (3 marca 1910 w Warszawie - 1 marca 1983 w Warszawie), działacz państwowy, prawnik, publicysta.
Ukończył studia na UW (1933) i Wyższej Szkole Dziennikarstwa (1931), dr nauk humanistycznych (1966); od 1932 członek KPP, od 1944 członek SD. Od 1933 pracował w adwokaturze, jednocześnie działał w partii komunistycznej; podczas II wojny światowej w ZSRR, był działaczem Związku Patriotów Polskich, oficerem politycznym I Armii Polskiej w ZSRR; 1944 zastępca kierownika Resortu Sprawiedliwości (wiceminister) w PKWN; 1945-1949 podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości; 1949-1952 wiceprezes NIK; 1953-1957 podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej; 1957-1965 członek Rady Państwa; 1963-1965 przedstawiciel Rządu PRL w Radzie Administracyjnej Międzynarodowego Biura Pracy; 1965-1976 dyrektor naczelny archiwów państwowych; pełnił liczne funkcje w SD: członka Zarządu Głównego (1945), członka Centralnego Komitetu (1945-1969), członka Komitetu Politycznego CK (1945-1954), członka Prezydium CK (1945-1965), sekretarza generalnego CK (1945-1961), wiceprzewodniczącego CK (1961-1965); 1944-1969 poseł do KRN, Sejmu Ustawodawczego i Sejmu PRL I-IV kadencji. W ostatnim okresie życia Chajn ujawnił, że został członkiem SD na polecenie władz PPR i będąc przywódcą Stronnictwa Demokratycznego był nadal członkiem PZPR.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.