Pod koniec lat 20. XX wieku zrodził sie w Europie trend do tworzenia różnych organizacji militarnych i pomocniczych. W Polsce powstała m.in. idea powołania kawalerii ochotniczej.
Pierwszy szwadron Krakusów został zorganizowany w 1927 w powiecie łęczyckim. Byli to młodzi chłopcy (ochotnicy z własnymi końmi)przeszkoleni w ramach Przysposobienia Wojskowego. Funkcje pełnili podoficerowie kawalerii. Władze II Rzeczpospolitej uznały, że formacja ta może być przydatna w koncepcjach obronnych i zaczęły organizować w całym kraju oddziały Krakusów na zasadzie konnego Przysposobienia Wojskowego.
W 1932 przy Departamencie Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych powołano Departament Krakusów. Pierwszym inspektorem był gen. bryg. Sergiusz Zamorski, a od 1938 funkcję tę pełnił płk dypl. Zbigniew Brochwicz–Lewińskim.
Opracowano regulamin Krakusów, który zawierał wcześniejsze dzieje Krakusów (historię), musztrę, jazdę konną, naukę o koniu, władanie szablą i lancą, władanie bronią palną, szyki konne, służbę wartowniczą i polową i in.
Krakusów uzbrojono w karabinki francuskie, szable i lance, które przechowywano na posterunkach policji, w oddziałach WP lub Obrony Narodowej. Umundurowani byli w bluzy wojskowe, drelichowe z proporczykami koloru czerwonego, na których był trójkąt niebieski przylegający do podstawy proporczyka. Mundur uzupełniała rogatywka z czerwonym otokiem i lanca z proporczykiem.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.