Konstantyn_I_Wielki -

Konstantyn I Wielki, Imperator Caesar Flavius Constantinus Pius Felix Invictus Augustus (ur. 27 lutego 272 w Niszu, dziś Serbia - 337) syn Konstancjusza Chlorusa, cesarz rzymski od 306.
Został obwołany cesarzem przez wojska w zachodniej części imperium, natomiast Maksencjusz został wybrany przez wojska rzymskie na cesarza w Rzymie. Po kilku latach walk, Konstantyn przy pomocy Licyniusza panujacego we wschodniej części imperium, pokonał ostatecznie Maksencjusza. Stało się to w bitwie przy moście Mulwijskim w pobliżu murów Rzymu w roku 312. Od tego czasu Konstantyn i Licyniusz rządzili wspólnie. W roku 313 podczas spotkania w Mediolanie wydali edykt mediolański dający swobodę wyznania chrześcijanom. W wyniku konfliktu Licyniusz został pokonany i zabity w 324 roku i od tej pory Konstantyn rządził z synami. Jego politykę charakteryzowała kontynuacja działalności Dioklecjana.
Zmarł z przyczyn naturalnych 22 maja 337 r. w Ancytonie niedaleko Nicomedii. Chrzest przyjął na łożu śmierci.
Jego imieniem nazwano miasto Konstantynopol, przyszłą stolicę cesarstwa bizantyjskiego.
Matką Konstantyna Wielkiego była św. Helena, a żoną Fausta.
Po śmierci władzę objęli jego trzej synowie:
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.