Jakub ze Żnina (ur. druga połowa XI w - zm. około 1148) - arcybiskup Gniezna, przyczynił się do umocnienia Kościoła gnieźnieńskiego i odzyskania jego suwerenności (bulla gnieźnieńska). Po podziale państwa przez Krzywoustego między synów, Jakub ze Żnina nadzorował wykonania jego decyzji. Rzucił klątwę na najstarszego syna Bolesława - Władysława (zwanego Wygnańcem), przyczyniając się do rozdrobnienia dzielnicowego Polski.
O jego pochodzeniu nie wiadomo właściwie nic. Jan Długosz sugerował, że Jakub ze Żnina na Pałukach był człowiekiem niskiego stanu, były też inne koncepcje, wywodzące jego rodowód od Porajów-Różyców lub Pałuków.
Prawdopodobnie to on był autorem pierwszego polskiego chorału "Magna voce laus sonora", a także rymowanej legendy "Tempore illo" - o nawróceniu księcia Pomorza przez św. Wojciecha.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.