Języki indyjskie (indoaryjskie) - podrodzina języków indoeuropejskich, które wraz z językami irańskimi i dardyjskimi tworzyły przed 1500 r. p.n.e. jedną wspólnotę językowo-kulturową (
Języki indyjskie wyodrębniły się około 1500 r. p.n.e., a ich zasięg pokrywał się z zasięgiem dorzecza Indusu. Z tego okresu pochodzą najstarsze zabytki okresu staroindyjskiego (1500-500 r. p.n.e.) - Wedy spisane językiem wedyjskim. W okresie średnioindyjskim (500 r. p.n.e. - 1000 r. n.e.) język wedyjski przekształcił się w sanskryt klasyczny i jego potoczne warianty pali i prakryty. W okresie nowoindyjskim (po 1000 r.) ukształtowały się współczesne języki indyjskie, z których najważniejsze to język hindi, urdu, bengalski i pendżabski. Ogółem językami z tej grupy posługuje się ponad 700 mln osób.

Klasyfikacja języków indyjskich:

Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.