Język staro-cerkiewno-słowiański (starosłowiański, starobułgarski) to najstarszy literacki język słowiański pochodzący z IX wieku, oparty na gwarach Sołunia (dzisiejsze Saloniki). Misjonarze Słowian, Cyryl i Metody, uczynili go językiem liturgicznym chrześcijan obrządku słowiańskiego. Do jego zapisu wynaleźli pismo zwane głagolicą. Póżniej w tym samym celu wynaleziono inne pismo - cyrylicę.
Do charakterystycznych cech języka staro-cerkiewno-słowiańskiego, decydujących o zaklasyfikowaniu tekstu jako napisanego w tym języku, należą:
  1. samogłoski nosowe;
  2. samogłoska ě;
  3. grupy ra i la będące rezultatem przestawki;
  4. grupy št i žd wywodzące się z tj/ i dj.
Najpóźniejsze teksty staro-cerkiewno-słowiańskie pochodzą z XI wieku. Póżniejszą fazę rozwoju tego języka stanowi język cerkiewnosłowiański. Silny wpływ wywarł język scs. na język staroruski.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.