{{Język| kolor=ccccff| nazwa oryginalna=Ελληνικά| kraj, region1=Grecja, Cypr, Włochy, Albania, Macedonia i inne| liczba=15 milionów| pozycja=74.| rodzina=Języki indoeuropejskie
*Języki helleńskie
**Język grecki| rodzaj=grecki| kraj, region2=Grecja, Cypr, jeden z urzędowych w Unii Europejskiej| agencja=?| iso1=el| iso2=gre/ell| sil=GRK| kod=el| przymiotnik=Grecka| język=Grecki| przymiotnik2=greckiego| }}
Język greckijęzyk indoeuropejski, używany współcześnie w Grecji (ok. 10 mln mówiących) i na Cyprze (ok. 540 tys.). Jest on jednocześnie językiem urzędowym tych państw (na Cyprze obok tureckiego).
W niektórych publikacjach, głównie językoznawczych, ale nie tylko, używa się określenia: język nowogrecki, dla podkreślenia różnicy między starożytnym językiem greckim (inne określenie to greka), oraz współczesnym językiem greckim, mającym odmienną strukturę. Rozróżnienie między tymi dwoma formami języka greckiego jest bardzo ważne. Greka starożytna to język o bogatej fleksji i bogatym systemie czasowym, natomiast w języku nowogreckim doszło do znacznych zmian, obejmujących szereg kategorii (m.in. zanik bezokolicznika, silna tendencja do analityzmu i redukcja liczby przypadków). Ponadto w języku nowogreckim występuje bardzo wiele słów tureckich, sporo jest także pożyczek z języków zachodnich (francuski, angielski, niemiecki), oraz (głównie w dialektach północnych) pewna ilość zapożyczeń z języków słowiańskich.
Typologicznie język nowogrecki bywa często zaliczany do bałkańskiej ligi językowej, ze względu na obecność pewnych charakterystycznych cech, występujących także w innych językach bałkańskich. Najbardziej charakterystyczne z nich to zanik bezokolicznika, tworzenie czasu przyszłego za pomocą partykuły, wywodzącej się z czasownika o znaczeniu ‘chcieć’ oraz używanie krótkich form zaimków osobowych dla wyrażania dzierżawczości.
Dziedzictwo języka starogreckiego, mającego bardzo długą i niezmiernie bogatą tradycję piśmienniczą, było przeszkodą w powstaniu współczesnego, nowoczesnego greckiego języka literackiego. W okresie ożywionych sporów o kształt języka literackiego (wiek XIX i praktycznie cały wiek XX), zmagały się ze sobą dwie główne szkoły, forsujące własny pogląd na kształt greckiego języka literackiego.
Pierwsza z nich, dowodząc bogactwa języka starego, klasycznego, pragnęła oprzeć język literacki na starogreckich formach i normach, także ortograficznych, argumentując, iż nie można wyprzeć się dziedzictwa niemal trzydziestu wieków istnienia języka. Zaproponowany przez tę szkołę język (nazwany katharevusa - καθαρεύουσα, tj. ‘czysty język’), w którym ogromną rolę odgrywały elementy archaiczne, był przez wielu odczuwany jako bardzo sztuczny. Często też był wyśmiewany jako nienaturalny, przez przeciwników tej opcji.
Przedstawiciele drugiej szkoły wychodzili z założenia, że nie można zmuszać współczesnych użytkowników języka do używania form już przestarzałych w imię kontynuowania prastarej tradycji i postulowali oparcie języka literackiego na współczesnych, żywych dialektach greckich, wraz z bogactwem ich (także zapożyczonej) leksyki. Popierany przez tę szkołę język nazwano dimotiki (gr. δημοτική), tj. ‘język ludu’. Spór między dwiema szkołami przygasł dopiero w 1976 r., gdy zadekretowano prawnie oparcie języka literackiego na żywym języku (dimotiki). Zwycięstwo języka potocznego jest jednak częściowe: do dziś w powszechnym użyciu jest bardzo wiele skamieniałych, archaicznych form wyrazowych czy nawet całych frazeologizmów, przejętych z języka starogreckiego.
Przeprowadzona w 1982 r. reforma ortograficzna częściowo uwspółcześniła pisownię języka greckiego, m.in. poprzez usunięcie znaków dla oznaczenia odmiennych, dziś już nie realizowanych, akcentów tonicznych i zastąpienie ich pojedynczym oznaczeniem akcentu. Zrezygnowano również z oznaczania przydechu, także dziś już nieistniejącego. Reforma pozostawiła natomiast niemal całkowicie archaiczną ortografię, rozróżniającą m.in. dyftongi, które we współczesnym języku zlały się w pojedyncze samogłoski.
Od X wieku p.n.e. język grecki zapisywany jest alfabetem greckim.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.