Józef Zachariasz Bem (ur. 14 marca 1794 w Tarnowie - zm. 10 grudnia 1850 w Aleppo), artylerzysta, generał polski, feldmarszałek armii tureckiej, naczelny wódz powstania węgierskiego i zastępca wodza drugiej rewolucji wiedeńskiej. Pobierał nauki w szkole elementarnej artylerii i fortyfikacji.
Brał udział w kampanii francusko-rosyjskiej 1812 - 1813 w randze podporucznika. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej za zasługi w obronie Gdańska przed Rosjanami w 1813 r. Po klęsce Napoleona służył w wojsku Królestwa Polskiego. W 1822 został wydalony z wojska za przynależność do Wolnomularstwa Narodowego.
W 1827 roku Józef Bem podjął się zupełnie bezinteresownie kierowania robotami przy przebudowie klasztoru i kościoła ss. Karmelitanek trzewiczkowych we Lwowie na potrzeby Ossolineum, przygotował też niezbędne szkice i obliczenia.
W powstaniu listopadowym dał się poznać jako odważny dowódca, umiejący wykorzystać artylerię na polu walki. Walczył m.in. pod Iganiami, Ostrołęką (gdzie popisał się śmiałą szarżą artyleryjską, zmniejszając znacznie rozmiary polskiej porażki) i w obronie Warszawy. Awansowany do stopnia generała brygady i odznaczony złotym krzyżem Virtuti Militari. Po upadku powstania - na emigracji we Francji. Związany z obozem Hotel Lambert. Stronnik Adama Jerzego Czartoryskiego i członek Związku Jedności Narodowej. W 1833 brał udział w próbach stworzenia armii polskiej w Belgii, Egipcie i Portugalii.
W okresie Wiosny Ludów kierował obroną rewolucyjnego Wiednia (październik 1848), dowodził w Siedmiogrodzie i Banacie wojskami węgierskimi. Zimową kampanią (grudzień 1848 - marzec 1849) zdobył sobie sławę wielkiego wodza (w jego oddziałach walczył m.in. czołowy poeta węgierskiego romantyzmu Sandor Petofi). Od sierpnia 1849 był naczelnym wodzem armii węgierskiej. Po klęsce pod Temesvarem i upadku rewolucji na Węgrzech, jako generał w służbie tureckiej przeszedł na islam i przyjął imię Murat Pasza. Został jednak inernowany - w Kutahia, a potem Aleppo. Ostatnią bitwą, jaką stoczył, była uwieńczona sukcesem obrona Aleppo przed najazdem arabskich nomadów. Prochy Józefa Bema sprowadzono do rodzinnego Tarnowa 30 czerwca 1929.
Józef Bem był także autorem opracowań z zakresu teorii artylerii i budowy rakiet ("Notes sur le fusees incendiares", czyli "Uwagi o rakietach zapalających"). Część swych utworów poświęcili Bemowi m.in. Cyprian Kamil Norwid („Bema pamięci żałobny rapsod”) i Sandor Petöfi („Armia Siedmiogrodzka”)
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.