Izabela Jaruga-Nowacka
Izabela_Jaruga-Nowacka -
Funkcja: Pełnomocnik ds. kobiet i mężczyzn
Minister polityki społecznej
Okres urzędowania:
Pełnomocnik
Minister

od 17 grud. 2001 do 16 sierp. 2004
od 24 listopada 2004
Poprzednik:
Pełnomocnik
Minister

brak
Krzysztof Pater
Następca:
Pełnomocnik
Minister

Magdalena Środa
nadal sprawuje urząd
Data urodzin: 23 sierpnia 1950
Miejsce urodzin: Gdańsk, pomorskie
Zawód: Etnograf
Partia polityczna: Unia Lewicy
Izabela Jaruga-Nowacka (ur. 23 sierpnia 1950 r. w Gdańsku) - polska polityk, wicepremier i minister polityki społecznej, była działaczka i przewodnicząca Unii Pracy.
Ukończyła studia etnograficzne na Uniwersytecie Warszawskim, później pracowała w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego (1974-1976) i Polskiej Akademii Nauk (Instytut Krajów Socjalistycznych, 1976-1986). Feministka. Współzałożycielka, a od kwietnia 2004 przewodnicząca Unii Pracy. Wicepremier ds. komunikacji społecznej od 2 maja 2004 roku oraz minister polityki społecznej od 24 listopada 2004 roku w rządzie Marka Belki.
W okresie PRL nie należała do organizacji politycznych. Aktywność polityczną rozpoczęła od działań związanych z obroną praw człowieka, w tym szczególnie praw kobiet. Od połowy lat 80. działa w Lidze Kobiet Polskich. Przez dwie kadencje funkcję przewodniczącej Zarządu Głównego tej organizacji. Wraz ze Zbigniewem Bujakiem prowadziła w 1991 akcję na rzecz Referendum w sprawie Karalności Przerywania Ciąży. Wtedy też związała się ze środowiskiem Ruchu Demokratyczno Społecznego - z listy wyborczej tej organizacji bezskutecznie startowała w wyborach parlamentarnych 1991 roku.
W II kadencji Sejmu RP była członkiem Klubu Parlamentarnego Unii Pracy. Pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Postępu Technicznego. Była jedną z dwóch posłanek wchodzących w skład delegacji Sejmu RP do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Przewodniczyła też polsko-mongolskiej grupie parlamentarnej (Mongolią zajmowała się naukowo pracując w Polskiej Akademii Nauk).
Do Sejmu powróciła po wyborach parlamentarnych 2001 roku, w których kandydowała w Gdyni (lista SLD - UP), uzyskując 23666 głosów. Przez dwa miesiące, do objęcia funkcji rządowej, była członkiem Komisji Kultury i Środków Przekazu. 29 listopada 2001 roku została sekretarzem stanu w Kancelarii Premiera, a miesiąc później objęła urząd Pełnomocnika Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn, powołany dzięki naciskom środowisk kobiecych żądających od rządu spełnienia przedwyborczych obietnic. W trakcie swego urzędowania Jaruga-Nowacka doprowadziła do przyjęcia przez rząd w sierpniu 2002 roku II Krajowego Programu Działań na Rzecz Kobiet. Bezskutecznie zabiegała o utworzenie stałego urzędu odpowiedzialnego za te sprawy.
W rządzie Marka Belki została tzw. ministrem bez teki oraz drugim, obok Hausnera wicepremierem ds. komunikacji społecznej. Zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z 11 maja 2004 roku do jej zadań należy m.in. koordynacja prac Rady Ministrów w zakresie polityki społecznej, równego statusu kobiet i mężczyzn oraz przeciwdziałania dyskryminacji, sprawuje nadzór, w zakresie wyznaczonym przez Prezesa Rady Ministrów, nad działalnością Rządowego Centrum Studiów Strategicznych oraz Pełnomocnika Rządu do Spraw Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn. Ma też przygotować projekt powołania Rady Społecznej -nowego ciała opinodawczo-doradczego ds. polityki społecznej.
Działa na rzecz równego statusu kobiet i mężczyzn, państwa neutralnego światopoglądowo oraz zapewnienia równych szans startu życiowego młodzieży poprzez dostępność edukacji. Była współinicjatorem referendum w sprawie zakazu przerywania ciąży. W 1996 zaproponowała projekt ustawy liberalizujący przepisy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego, przerywania ciąży. Jej działalność jest często krytykowana przez Kościół i środowiska konserwatywne. Komentując jej poglądy na temat aborcji biskup Tadeusz Pieronek stwierdził, że reprezentuje ona feministyczny beton, którego nawet kwas solny nie ruszy. Bardziej stonowane głosy innych środowisk politycznych podkreślają, że nie potrafi wyrzec się populizmu, a głoszonych idei równości społecznej nie stosuje za bardzo do siebie. Jako pełnomocnik ds. równego statusu kobiet i mężczyzn w rządzie Leszka Millera popierała senacki projekt ustawy o równym statusie oraz ideę legalizacji małżeństw homoseksualnych. Często uczestniczy w demonstracjach i manifach gejów, transwestytów. Jako minister do spraw społecznych podjęła inicjatywę dofinansowania z przez państwo manifestacji mniejszości seksualnych. Zdaniem feministki Agnieszki Graf reprezentuje rzadki na naszej scenie politycznej model kobiecości kobiecej, ale nieflirtującej (cyt. za: "Polityka", nr 19/04).
Z Unii Pracy odeszła 19 kwietnia 2005.
Jest matką dwóch córek Barbary i Katarzyny, żoną Jerzego Pawła, matematyka.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.