Inhibitory monoaminooksydazy (MAO-I) - grupa związków stosowanych w leczeniu depresji (działające na MAO-A) i niedociśnienia tętniczego (działające na MAO-B).

Historia

Działanie inhibitorów MAO na układ nerwowy zostało przypadkowo odkryte podczas leczenie gruźlicy za pomocą pochodnych hydrazyny (np. izoniazydem). Dość szybko powiązano to działanie z wpływem na metabolizm monoamin biogennych i zaczęto je stosować w leczeniu depresji. Równie szybko ograniczono ich zastosowanie ze względu na liczne działania niepożądane:
  • działanie hepatotoksyczne
  • działanie hipertensyjne (przełomy nadciśnieniowe wywołane nagromadzeniem tyraminy, szczególnie po spożyciu pokarmów w nią bogatych np. żółtego sera - stąd nazwa cheese effect). Postęp stanowiło odkrycie inhibitorów odwracalnych, a następnie selektywnych (tzw. II i III generacja inhibitorów MAO, SI-MAO)

Generacje:

  • I generacja - nieselektywne i nieodwracalne inhibitory MAO
    • pochodne hydrazyny:
    • inne (niehydrazynowe):
      • tranylcypromina
  • II generacja - selektywne i nieodwracalne inhibitory MAO
    • selektywne względem MAO-A:
      • klorgilina
    • selektywne względem MAO-B:
  • III generacja - selektywne i odwracalne inhibitory MAO:
    • selektywne względem MAO-A:
    • selektywne względem MAO-B:
      • lazabemid
Inhibitory MAO występują także w naturze jako alkaloidy jak np. harmalina czy harmina ( w Rucie stepowej - Pergamum Harmala ) oraz terpeny np. bilobalid (w Miłorzębie dwuklapowym Gingko biloba)
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.