Ignacy Kozielewski (urodzony 15 stycznia 1882 - zmarł 1 lipca 1964) - współtwórca harcerstwa polskiego, pedagog, autor prac popularnonaukowych.
W 1903 roku zaczął studiować prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Został jednocześnie aktywnym działaczem Związku Młodzieży Polskiej (Zet). Organizował strajki szkolne w 1905 roku, publikował antycarskie artykuły w czasopismach Znicz (1906) i Baczność (1907).
W związku z tym miał być wcielony do wojska i wysłany do Azji Środkowej. Udało mu się jednak przedostać do Krakowa, gdzie na Uniwersytecie Jagiellońskim rozpoczął studia polonistyczne i historyczne. Poważna choroba płuc zmusiła go do przerwania nauki. Po okresie rekonwalescencji w Zakopanem przebywał we Lwowie, gdzie studiował na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego.
Tu, związany z organizacjami Sokół-Macierz, Koło Braterskie Zetu, Eleusis zaprzyjaźnił się z Tadeuszem Strumiłłą, Andrzejem Małkowskim, Stanisławem Pigoniem, Olgą Drahonowską. Pisywał wiersze do prasy lwowskiej.
Kiedy we Lwowie zaczął powstawać ruch skautowy, w 1911 roku razem z Andrzejem Małkowskim został redaktorem pisma Skaut, które potem samodzielnie prowadził od 1912 roku. w latach 1911-1914 prowadził kursy instruktorskie organizowane przez Naczelną Komendę w Skolem.
Po zawieszeniu pisma przez władze austriackie kontynuował pracę redakcyjną w czasopismach harcerskich Życie Nowe (1915) i Orka (1916).
W 1918 roku Kozielewski znów został instruktorem kursów harcerskich. Jednocześnie wydał dwie publikacje historyczne (Zawisza Czarny z Grabowa i Pierwsza Szkoła Wojskowa w Polsce). Od 1919 poświęcił się pracy naukowej, aby w 1923 uzyskać tytuł doktora nauk humanistycznych.
Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku, w wolnych chwilach pisząc wiersze o pięknie przyrody.
W dwudziestoleciu międzywojennym był redaktorem Harcerza, w 1925 opublikował powieść Harcerskie troski oraz rozpoczął ożywioną działalność pedagogiczną. Z Tadeuszem Strumiłłą w 1926 roku w Wieluniu nad Notecią założył ośmioklasowe gimnazjum połączone z nauką zawodu: stolarstwa, szewstwa, ślusarstwa i ogrodnictwa, które było eksperymentem pedagogicznym.
W 1934 znów poświęcił się pracy dziennikarskiej, współpracując z dziennikami Rzeczpospolita, ABC i Wieczór Warszawski. W latach 1934-1939 redagował Strażnicę Harcerską, opozycyjną wobec oficjalnego harcerstwa. Był związany z kręgiem harcerskim św. Jerzego, o nachyleniu chrześcijańsko-narodowym. Wydawał przez jakiś czas Przewodnik Gimnastyczny Sokół. Aktywnie działał w Akcji Katolickiej, za działalność w której otrzymał w 1938 krzyż papieski pro Ecclesia et Pontiffice (1938).
W czasie okupacji, z racji na wiek nie mogąc walczyć, prowadził tajne nauczanie, kolportował podziemną prasę. W 1945 roku przesłuchiwany za głoszenie antybolszewickich haseł został zobowiązany do opuszczenia Warszawy. Powrócił w rodzinne strony, do Mostowa później do Krzepic, gdzie w miejscowym gimnazjum uczył języka polskiego i rosyjskiego.
U schyłku życia powrócił do pisania. Opublikował Słowniczek wyrazów o podobnym brzmieniu, a odmiennym znaczeniu w języku rosyjskim i polskim oraz monografię Sześć wieków Krzepic.
Jego dziewięciozwrotkowy wiersz Wszystko co nasze, opublikowany w 1911 w numerze Skauta, do którego refren dopisała później Olga Drahonowska-Małkowska w 1956 roku na Zjeździe Związku Harcerstwa Polskiego w Łodzi został przyjęty jako hymn ZHP. Pieśń ta jest również hymnem Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej i Stowarzyszenia Harcerskiego.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.