Honoriusz_Balzac -
Honoriusz Balzac, Honoré de Balzac (urodzony 20 maja 1799 w Tours - zmarł 18 sierpnia 1850 w Paryżu) powieściopisarz francuski.
Balzac twórca obok Dickensa i Tołstoja współczesnej powieści europejskiej, jest autorem monumentalnego cyklu powieściowego Komedia ludzka (La Comédie humaine).

Dzieciństwo i młodość

Pochodzący z Langwedocji ojciec Honoriusza, człowiek prosty lecz oczytany samouk, przyjął nazwisko szlacheckie de Balzac i w czasie rewolucji w służbie państwowej wzbogacił się, pojął za żonę 18-letnią dziewczynę Anne-Laure z domu Sallambier, od której był starszy o 32 lata. Pierwszym dzieckiem był Honoriusz, nie lubiany przez matkę nieszczęśliwe dzieciństwo spędził przeważnie poza domem. Najpierw oddano go do mamki, u której przebywał przez 4 lata, następnie pod opieką obcych ludzi nauczył się czytać i pisać. Matkę widywał tylko w niedzielę. Po ukończeniu 6 lat ojciec umieścił go jako alumna w szkole z internatem prowadzonej przez zgromadzenie Oratorianów w Vendome, gdzie przebywał do 14 roku życia. Co tam przeżył można przeczytać w autobiograficznej powieści Ludwik Lambert.
Po powrocie, źle traktowany przez swarliwą i egoistyczną matkę, w wieku 18 lat opuścił dom i zamieszkał na nędznym poddaszu, gdzie usiłował utrzymać się z pisania utworów literackich. Ten dramat niekochanego dziecka ujawnił dopiero w 1846 roku, 4 lata przed śmiercią.
Po ukończeniu w Tours szkoły średniej, zgodnie z wolą ojca, który widział go jako przyszłego prawnika, pracował w kancelarii adwokackiej, a następnie notarialnej. Na Sorbonie podjął studia prawnicze (których na szczęście nie ukończył) i jednocześnie słuchał wykładów z literatury i filozofii.

Miłość, pieniądze i pierwsze sukcesy literackie

W wieku 18 lat napisał w swej ubogiej mansardzie pierwszą tragedię (Cromwell) oraz powieści filozoficzne.
1825 usiłował wziąć sprawy w swe ręce i podjął działalność gospodarczą uruchamiając drukarnię, jednak po 4 latach okazało się, że nie sprostał paryskim cwaniakom i wytrawnym bankierom, a jego działalność gospodarcza zakończyła się fatalnym bankructwem. Na spłatę długów poświęcił nawet skromny majątek rodzinny. Z długów nie wyszedł do końca życia, ratując się zaliczkami na powieści, których jeszcze nie zaczął pisać.
1829 pierwszy sukces literacki powieścią Szuanie (Les Chouans), a jeszcze większy rozgłos uzyskała książka Fizjologia małżeństwa (Physiologie du Mariage), ponieważ uznano ją za nieprzyzwoitą.
Kobiety odegrały w życiu Balzaka ważną i istotną rolę. To on wprowadził do literatury pojęcie kobiety w wieku balzakowskim, to znaczy po trzydziestce.

Komedia ludzka (La Comédie Humaine)

Zamysł stworzenia panoramy francuskiego społeczeństwa XIX wieku kształtował się powoli. Do roku 1830 powstające utwory były oddzielne, początkowo drukowane w odcinkach. Wyszły dwa tomy "Sceny z życia prywatnego", które po 2 latach rozrosły się do 4 tomów. W roku 1833 Balzac postanowił połączyć swe napisane i projektowane powieści w jeden cykl określony przez niego w 1841 roku nazwą Komedia ludzka. Dzieło jest znamienne tym, że rozpatrywał człowieka jako gatunek przyrodniczy, a jego opis miał być zawarty w przeszło 130 utworach (napisał ich 91 - powieści, opowiadania i szkice), w których występuje ponad 2000 postaci, obecnych wielokrotnie w różnych książkach. Cykl obejmuje okres Pierwszego Cesarstwa, Restauracji i Monarchii Lipcowej (1815-1846).
Komedia ludzka dzieli się na (podano przykłady):
  • "Sceny z życia prywatnego"
  • "Sceny z życia prowincji"
    • Eugenia Grandet (1833)
    • Stracone złudzenia (1837-1843)
  • "Sceny z życia Paryża"
    • Blaski i nędze życia kurtyzany (1847)
    • Kuzynka Bietka (1847)
  • "Sceny z życia wojskowego"
    • Szuanie (1829)
  • "Sceny z życia politycznego"
    • Tajemnicza sprawa (1831)
  • "Sceny z życia wiejskiego"
    • Chłopi (1844)
    • Lekarz wiejski (1833)
    • Proboszcz wiejski (1839)
  • "Studia analityczne"

Balzac i jego twórczość

Balzac jako pisarz wyróżniał się pracowitością, która przekładała się na niezwykłą literacką płodność. W znacznej części jego zapał do pracy wynikał z konieczności zarobienia pieniędzy na rozliczne wydatki i długi, w których prawie cały czas tkwił. Prowadził bujne życie towarzyskie i wymagał luksusu. Popadając w długi i będąc prześladowany przez wierzycieli, pisał dużo. Zwykle kładł się spać ok. godziny 6 po południu, wstawał o północy i pracował do upadłego, nawet 14-15 godzin, zalewając sił niezliczoną ilością filiżanek kawy. Taki tryb życia prowadził przez dziesiątki lat.
Pozostawił obok powieści i dramatów bogatą korespondencję, notatki do dalszych części Komedii Ludzkiej. Francuskie wydanie (pośmiertne) jego dzieł wszystkich obejmuje kilkadziesiąt tomów.
  • Jaszczur (1831)
  • Eugenia Grandet (1833)
  • Ojciec Goriot (1834)
  • Historia wielkości i upadku Cezara Birotteau (1837)
  • Stracone złudzenia (1837-1843)
  • Kuzynka Bietka (1846)
  • Kuzyn Pons (1847)
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.