Gryf - mityczny smok przedstawiany jako lew z głową, przednimi łapami i skrzydłami orła. Niektóre źródła dodają ośle uszy lub wężowy ogon.
Jego pierwsze wizerunki pochodzą ze starożytnej Mezopotamii oraz Indii i liczą około 6 tysięcy lat. Gryf był wyobrażeniem babilońsko-assyryjskiej bogini Tiamat. W sztuce tych kultur spotyka się gryfy oraz uskrzydlone lwy z ludzką głową.
Gryf jest strażnikiem bursztynu. Starożytni wierzyli, że włada Scytią. W mitologii greckiej gryf strzeże podziemnych skarbów Apollina, a w starożytnym Rzymie jest opiekunem boga mórz Neptuna.
gryf występuje również w herbie Chama, syna Noego. U władcy Tarsusu stoi na straży Cylickich Wrót. W V w. p.n.e wizerunek gryfa pojawia się u naddunajskich Celtów.
Gryf był symbolem przebiegłości i podstępu, a także zręczności oraz siły. Juz w okresie wypraw krzyżowych umieszczali go na proporcach rycerze najodważniejsi i najprzebieglejsi w boju.

Symbolika

  • Połączenie cech niebiańskich i ziemskich, poświęcony słońcu, pogromca mocy piekielnych a jednocześnie przez Biblię określany jako zwierzę nieczyste
  • W chrześcijaństwie, jako połączenie cech boskich i ludzkich, uznawany za symbol Chrystusa
  • Jako połączenie symboli siły wśród ptaków i zwierząt lądowych - symbol dzielności rycerskiej
Gryf lub części jego ciała występują w herbach rodu Gryfitów, Kaszub, Pomorza oraz miast pomorskich.
W twórczości XX wieku często występuje w utworach fantasy.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.