Gimnastyka - (łac. gymnos - nagi)
Początkowo gimnastyka służyła do harmonijnego rozwoju ciała i osiągania sprawności fizycznej. Z czasem stała się dyscypliną sportową. Już od pierwszych igrzysk stała się dyscypliną olimpijską. Nigdy nie wykluczono jej z programu, choć ulegała znacznym modyfikacjom. Pomysłodawcą i twórcą zasad wychowania fizycznego był Szwajcar Johann Heinrich Pestalozzi (1746-1827). Uznaje się go za ojca nowoczesnej gimnastyki. Gimnastykę jako sport wyczynowy zaczęto traktować od ok. połowy XIX wieku. Jej szybki rozwój nastąpił po II wojnie światowej, głównie dzięki zawodnikom ZSRR.
W każdej dyscyplinie gimnastycznej istnieją ćwiczenia podstawowe, tak zwane obowiązkowe, które musi wykonać każdy zawodnik. Łącząc je i mieszając, zawodnik tworzy własny program ćwiczeń.

Punktowanie

Punktację poszczególnych ćwiczeń prowadzi się wg dość skomplikowanego systemu. Zespół sędziowski liczy pięć osób. Przewodzi mu sędzia główny, którego głos liczy się jedynie w przypadkach spornych. Aby ustalić notę końcową, odrzuca się najniższą i najwyższą ocenę, a sumę pozostałych dzieli przez dwa. Jeśli różnica między środkowymi notami jest zbyt duża, arbitrowie powinni ją zmodyfikować. W przypadku dalszej znacznej różnicy, sędzia główny dokłada własną notę, a ostateczny rezultat dzieli się przez trzy. Ćwiczenia ruchowe są oficjalnie podzielone wg stopnia trudności. Ocena sędziów bywa kształtowana na podstawie presji publiczności, fascynacji utytułowanymi mistrzami, układami między krajami, kolejnością występowania zawodników. Dlatego też klasyfikacje w gimnastyce nie zawsze są do końca sprawiedliwe. Zdarzają się też przekupstwa sędziów.

Zestawienie ćwiczeń

Podczas zawodów gimnastycznych mężczyźni muszą wykonać sześć ćwiczeń, kobiety - cztery. Wspólne dla obu grup są dwa ćwiczenia:
  • ćwiczenie wolne
  • skok przez konia
Konkurecje tylko dla mężczyzn:
  • ćwiczenia wolne
  • skok przez konia
  • koń z łękami
  • kółka
  • poręcze
  • drążek
Konkurencje tylko dla kobiet:
  • ćwiczenie wolne
  • skok przez konia
  • poręcze niesymetryczne
  • równoważnia

Ćwiczenia wolne

W ćwiczeniu wolnym przyrządem jest mata w kształcie kwadratu o boku 12 m, którą wykonuje się z kilku warstw drewnianej sklejki, pokrytych gumową pianką. Aby ćwiczenie wolne było pełne, powinno odbywać się na całej przestrzeni maty, sprawiać wrażenie harmonii i rytmiki.

Ćwiczenie kobiet

Ćwiczeniom kobiet towarzyszy muzyka, którą dobiera trener, rzadziej zawodniczka. Służy ona do połączenia ze sobą elemntów układu. Najlepsze ćwiczenia wolne przypominają pełen harmonii i artystycznego wyrazu taniec.

Ćwiczenie mężczyzn

Mężczyźni prezentują swoje układy bez podkładu muzycznego. Ich występy obowiązkowo zawierają ćwiczenia siłowe (np. pozycja równowagi na jednej nodze i rękach) umieszczone w dowolnie wybranym przez zawodnika momencie programu.

Skok przez konia

W wieloboju skacze się dwa skoki(z tego jeden liczy się do finał),w finale skacze sie również dwa skoki, tyle że liczy sie średnia skoków.

Skok przez konia mężczyzn

Przyrząd dla mężczyzn jest wysoki na 1,35 m i długi na ok. 1,10 m. Dzieli się go na dwie strefy linią środkową, narysowaną na skórze, którą pokrywa się "konia". Jest ona gładka w części górnej i szorstka po bokach. Strefy nazywa się grzbietem i szyją. Długość rozpędu wynosi 25 m, a szerokość 1 m. Zawodnik odbija się z odskoczni o długości 120 cm, koniecznie obunóż. Skok ma dwie fazy: pierwszy i drugi lot. Pierwsza to czas między odbiciem z odskoczni a momentem, gdy dłonie dotkną konia. Drugi trwa do od oderwania rąk do wylądowania na ziemi.Kiedyś mężczyźni skakali przez konia wzłuż, ale teraz koń jest kwadratowy, więc skaczą przez konia w poprzek. Nie przyklejają rąk do przyrządu, lecz jedynie dotykają przez chwilę. Lądowanie winno być prezycyjne, stabilne, pozbawione upadku.

Skok przez konia kobiet

Przyrząd dla kobiet jest również długi na ok. 1,10 m, lecz wysoki na 1,25 m. Kobiety tak jak mężczyżni pokonują go w poprzek. Również wyróżnia się dwie fazy lotu.

Koń z łękami

Przyrząd jest długi na 1,63 m i wysoki na 1,10 m. W swojej środkowej części ma przymocowane dwa uchwyty. Przyrządu (korpusu lub uchwytów) mogą dotykać tylko dłonie. Kontakt konia z inną częścią ciała obniża ocenę. Ćwiczenia powinno być wykonane płynnie i obejmować określone układy.

Kółka

Drewniane kółka o średnicy 18 cm podwieszone są na dwóch stalowych linach o długości 5,5 m zwisających swobodnie z sufitu 2,5 m nad podłogą. Odległość między nimi podczas swobodnego zwisu wynosi 0,5 m. Ćwiczenia na obręczach wymagają od zawodników dużej siły mięśni.

Poręcze

Przyrząd składa się z dwóch poręczy umieszczonych na tej samej wysokości. Ćwiczenie oprócz siły wymaga od zawodnika zwinności i harmonii ruchów.

Drążek

Sprzęt znany w Europie już od średniowiecza. Jego konstrukcja jest prosta. Zawodnik, trzymając się oburącz zawieszonego nad podłogą drążka, wykonuje najróżniejsze akrobacje, w których doborze ma pełną swobodę, choć w jego układzie powinny znajdować się elementy obowiązkowe.

Poręcze niesymetryczne

Wprowadzono je ok. 1930 r., zastępując poręcze znajdujące się na tej samej wysokości. Długie na 3,5 m poręcze znajdują się równolegle do siebie, ale na różnych wysokościach: niższa 1,50 m i wyższa 2,30 m od podłoża. Układ wykonywany przez zawodniczkę powinien być ciągły, kara jest nawet za krótkie przerwy. Zawodniczka musi wykonać różne salta, przeloty, po upadku powinna powrócić na poręcze w ciagu pół minuty. Zeskok końcowy musi zaś oddać z wyższej poręczy.

Równoważnia

Przyrząd to drewniana belka obita miękim materiałem, długa na 5 m, wysoka na 1,20 m i szeroka na 10 cm. Nie można pozostawać zbyt długo w pozycji leżącej lub siedzącej. Zawodniczka powinna ćwiczyć na całej długości przyrządu, wykonując zmiany kierunków, skoki z rozbiegiem lub bez, kroki taneczne. Układ powinien stanowić harmonijną całość. Po upadku gimnastyczka jest zmuszona powrócić na przyrząd w ciągu 10 s.

Patrz również

gimnastyka artystyczna --- gimnastyka sportowa --- skoki na batucie


Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.