Gerald R. Ford
Gerald_Ford -
Kolejność: 38. Prezydent USA
Okres urzędowania: od 9 sierpnia 1974
do 20 stycznia 1977
Poprzednik: Richard Nixon
Następca: Jimmy Carter
Data urodzin: 14 lipca 1913
Miejsce urodzin: Omaha, Nebraska
Małżonka: Betty Ford
Reprezentowany stan: Michigan
Partia polityczna: Partia Republikańska
Wiceprezydent: Nelson Rockefeller

Gerald Rudolph Ford, junior (urodzony 14 lipca 1913 jako Leslie L. King, junior) amerykański polityk, działacz Partii Republikańskiej, wieloletni członek Kongresu USA, 40. wiceprezydent USA i 38. prezydent. Ford był pierwszym wiceprezydentem USA nominowanym w wyniku zastosowania 25 poprawki do konstytucji i jedynym jak dotąd sprawującym urząd zarówno wiceprezydenta jak i prezydenta nie z wyboru, a z nominacji.

Wczesne lata

Ford urodził się w Omaha w stanie Nebraska. Kiedy jego matka rozwiodła się i wyszła za jego późniejszego przybranego ojca Geralda R. Forda seniora, Ford przyjął imię i nazwisko przybranego ojca), przeniósł się wraz z nią do miasta Grand Rapids w stanie Michigan (dziś w tym mieście znajduje się lotnisko międzynarodowe nazwane jego imieniem). W kwietniu 1942 roku wstąpił do Marynarki Wojennej i po przeszkoleniu w Annapolis został instruktorem wychowania fizycznego w szkole pilotów Chapel Hill (Północna Carolina). Wiosną 1943 roku rozpoczął (jako oficer artylerii i asystent nawigatora) służbę na lekkim lotniskowcu USS Monterey. Wziął udział w większości ważnych działań bojowych na Pacyfiku. Zwolniony z marynarki w lutym 1946 roku w stopniu komandora podporucznika. Po wojnie ukończył studia prawnicze (w czasie studiów był m.in. graczem drużyny futbolowej, dzięki czemu zdobył stypendium). W 1948 r. poślubił Elizabeth Warren, rozwódkę. Małżeństwo to trwa po dziś dzień. Fordowie mają czworo dzieci – trzech synów i jedną córkę.

Kongresman

Ford po raz pierwszy ubiegał się o miejsce w Izbie Reprezentantów w 1948 r. Najpierw pokonał reprezentującego dotychczas ten okręg w Izbie Reprezentantów kongresmena o izolacjonistycznych poglądach, a następnie odniósł łatwe zwycięstwo nad swym demokratycznym oponentem, co było możliwe, gdyż elektorat w tym okręgu jest raczej prorepublikański. Do Izby był wybierany trzynastokrotnie, zawsze znaczna przewagą. Zasiadał więc w niej niemal ćwierć wieku.
Po zabójstwie prezydenta Kennedy'ego w 1963 r., jego następca Lyndon Johnson mianował kongresmena Forda członkiem komisji Warrena badającej okoliczności śmierci Kennedy'ego.
W 1965 r. Ford został wybrany przywódcą mniejszości republikańskiej w Izbie Reprezentantów. Jako polityk umiarkowany miał dobre stosunki z większością kongresmenów i senatorów.

Wiceprezydent

Po ustąpieniu w wyniku skandalu łapówkowego dotychczasowego wiceprezydenta Spiro T. Agnew, prezydent Richard Nixon postanowił skorzystać z uchwalonej w 1967 r. 25. poprawki do konstytucji i zasięgnął rady, który polityk republikański ma szansę na zatwierdzenie nominacji przez kontrolowany przez demokratów Kongres. Nixon przyznaje w swoich pamiętnikach, że Ford był dopiero czwartym kandydatem na jego liście za Nelsonem Rockefellerem, Ronaldem Reaganem i Johnem Connallym. Doradzono mu jednak, że Ford ma największe szanse na zatwierdzenie, gdyż jest politykiem niekontrowersyjnym, elastycznym i mającym dobre stosunki na Kapitolu. Kalkulacje się sprawdziły i Ford został pierwszym wiceprezydentem z nominacji. Funkcję tę sprawował od 6 grudnia 1973 r. do 9 sierpnia 1974 r.

Prezydent

Gerald_Ford -
Po ustąpieniu Nixona w wyniku afery Watergate, Ford został zaprzysiężony na prezydenta USA. Funkcję tę sprawował do 20 stycznia 1977 r. a więc przez niespełna dwa i pół roku.
Na swego wiceprezydenta Ford wyznaczył – a Kongres zatwierdził – dotychczasowego gubernatora stanu Nowy Jork Nelsona Rockefellera. Po raz pierwszy i jak dotąd jedyny w historii USA miały w jednym czasie prezydenta i wiceprezydenta pochodzących z nominacji.
Niedługo po objęciu urzędu Ford wystąpił z aktem łaski wobec Nixona za "wszystkie naruszenia prawa jakich mógł się dopuścić w czasie sprawowania urzędu". Prawdopodobnie ten niepopularny krok przyczynił się do porażki Forda w walce o własny mandat wyborczy w 1976 r.
Ford kontynuował dialog z ZSRR, mimo że starał się podtrzymać wrażenie, że jest twardy wobec komunizmu.
W czasie sprawowania urzędu dokonano dwóch zamachów na Forda, oba miały miejsce w ciągu jednego miesiąca 1975 r. w Kalifornii.
Ford podkreślał, że nadszedł czas gojenia ran po aferze Watergate. Jego następca – Prezydent Jimmy Carter podziękował mu za to w czasie swojej inauguracji.
Administracja Forda borykała się z problemem inflacji i stagnacji, czyli stagflacji.
Rzucenie mu rękawicy podczas walki o nominację partii republikańskiej przez gubernatora Kalifornii i późniejszego prezydenta Ronalda Reagana osłabiło pozycję Forda w czasie wyborów i przyczyniło się do jego porażki w walce z kandydatem demokratów, byłym gubernatorem Georgii Carterem.
Ford skompromitował się w trakcie debaty z Carterem, kiedy powiedział że "Polska nie jest pod dominacją sowiecką", co wydawało się ukazywać braki w podstawowej geopolitycznej wiedzy (oficjalnie było to przejęzyczenie).
Carter wygrał wybory niewielką przewagą głosów: 40 825 839 (50,1%) do 39 147 770 (48,0%).

Były prezydent

Po zakończeniu kadencji 20 stycznia 1977 Ford osiadł w południowej Kalifornii i pisał pamiętniki. Jest bardzo aktywnym – do dzisiaj, mimo podeszłego wieku – byłym prezydentem.
Ford jest najstarszym żyjącym (w 2003 r. skończył 90 lat) byłym prezydentem USA. Być może ustanowi nawet nowy rekord długości życia byłych prezydentów.

Link zewnętrzny

Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.