Front wschodni - terminem tym określa się najczęściej rejon walk między wojskami niemieckimi i ich sojusznikami, a wojskami radzieckimi w trakcie drugiej wojny światowej. Obejmował on znaczną część Europy, od wschodnich krańców Norwegii na północy po Kaukaz i Bułgarię na południu i od Berlina na zachodzie aż po Moskwę i Stalingrad (Wołgograd) na wschodzie. Miał on długość od 3 do 6 tysięcy km, a walki na nim trwały 1418 dni.
Front wschodni powstał w wyniku ataku Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 roku. Zaangażowanych na nim było najwięcej sił biorących udział w drugiej wojnie światowej (np. w czercu 1941 5,5 mln żołnierzy państw osi, latem 1943 71% armii niemieckiej, a wiosną 1945 około 7,5 mln żołnierzy radzieckich i ich sojuszników) i to na nim miały miejsce jedne z najważniejszych rozstrzygnięć tej wojny (bitwa pod Moskwą, bitwa pod Stalingradem, bitwa na łuku kurskim). To w walkach na wschodzie Niemcy ponieśli największe straty. Według ocen radzieckich, rozbito tam 506,5 niemieckich dywizji oraz 100 dywizji niemieckich sojuszników (na pozostałych frontach Oś straciła 176 dywizji), zniszczono 77 000 samolotów niemieckich (łącznie około 100 000), Niemcy stracili tam 10 mln żołnierzy zabitych, rannych zaginionych i wziętych do niewoli (ogółem 13,6 mln), a ich sojusznicy ponad 2,1 mln zabitych i rannych. Straty Armii Czerwonej nie są dokładnie znane, ale z pewnościa należy je liczyć w milionach (ZSRR podawał, że stracił 20 mln zabitych podczas wojny - żołnierzy i cywilów).
W walkach na wschodzie po stronie Niemiec uczestniczyły: Finlandia, Słowacja, Węgry, Rumunia, Włochy i Chorwacja. Oprócz tego w walkach brali udział ochotnicy z większości europejskich krajów (w tym wielu w szeregach Waffen-SS) oraz ponad milion obywateli radzieckich (np. w armii Własowa).
W trakcie walk Związek Radziecki utworzył oddziały złożone z przedstawicieli wielu narodów (m.in Polaków, Czechów). Pod koniec wojny na stronę Armii Czerwonej przeszły m.in. wojska bułgarskie i rumuńskie.
Front wschodni charakteryzował się zdecydowanie większym okrucieństwem niż fronty na zachodzie Europy - mordowanie jeńców i ludności cywilnej było dość częste a czynów tych dopuszczały się obie strony. Charakterystyczne dla frontu wschodniego było także ogromne nasilenie działań partyzanckich - głównie na tyłach niemieckich (pod koniec 1943 roku na niemieckim zapleczu było aż 850 000 partyzantów), ale zdarzały się też na tyłach Armii Czerwonej (np. UPA, odcięte oddziały łotewskie i estońskie, czasami własowcy).
Do legendy przeszły straszne rosyjskie zimy, które czasami zadawały Niemcom większe straty niż Armia Czerwona. Reputacja tego rejonu działań w armii niemieckiej była tak zła, że jedną z chętniej stosowanych kar było ... wysłanie na front wschodni.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.