Parti Communiste Français, Francuska Partia Komunistyczna, PCF - lewicowa partia polityczna założona w 1920 r.
Partia publikuje dziennik L'Humanité, który zaczął wychodzić jeszcze w 1904 r. jako organ socjalistów. PCF, pierwotnie znana jako Francuska Sekcja Międzynarodówki Komunistycznej (SFIC), rozpoczęłą swój polityczny byt po oddzieleniu się od socjalistów. Rozdział trwał od 1914 r., czyli od chwili rozpoczęcia pierwszej wojny światowej, gdy większość socjalistów poparła udział w wojnie. Do 1920 r. antywojenna mniejszość rozwinęła się do tego stopnia, przeciągając na swoją stronę wielu przywódców, że była w stanie się usamodzielnić i afiliować przy Międzynarodówce Komunistycznej.
Z początkiem lat 30. Francuska Partia Komunistyczna rozwinęła sie w partię masową, korzystając z popularności kominternowskiego nowego Frontu Ludowego, który popierał sojusze z partiami socjalistycznymi i postępowymi partiami mieszczańskimi dla zwalczania szybko rozwijającego się w tym czasie faszyzmu. Chociaż po podpisaniu Paktu Ribbentrop-Mołotow komuniści francuscy przyjęli za Moskwą antywojenny kurs, z chwilą najazdu Niemiec hitlerowskich na ZSRR rozpoczęli aktywne uczestnictwo we francuskim ruchu oporu (Resistance), odzyskując wiarygodność w oczach opinii publicznej.
Z chwilą wyzwolenia Francji w 1944 r. komuniści weszli do koalicji rządzącej kierowanej przez gen. de Gaulle'a, ale w 1947 r. zostali zmuszeni do opuszczenia rządu Paula Ramadiera. W okresie Czwartej Republiki wielokrotnie otrzymywali w rozmaitych wyborach krajowych i regionalnych najwięcej głosów, ale nigdy nie zostali dopuszczeni do uczestnictwa w jakimkolwiek rządzie.
Po wydarzeniach maja 1968 r., które FPK traktowała wrogo, a takze po zdławieniu Wiosny Praskiej przez wojska Układu Warszawskiego, komuniści francuscy zaczęli się sukcesywnie dystansować od Moskwy (tzw. eurokomunizm), stając się ostatecznie surowym krytykiem "monopolistycznego kapitalizmu państwowego". W efekcie w 1981 r. FPK weszła do koalicji rządowej z socjalistami François Mitterranda. Wejście do rządu przyspieszyło erozję dotychczasowej formuły partii, przypieczętowaną ostatecznie zerwaniem Żelaznej kurtyny w 1989 r.
Najdłużej sprawował władzę w partii Maurice Thorez, który pełnił funkcję sekretarza generalnego od 1930 aż do śmierci w 1964 r. Przez większość tego okresu jego zastępcą był Jacques Duclos, który przejął funkcję na okres 1964-1972, a startując w wyborach prezydenckich w 1969 r. zdołał nawet uzyskać 21% głosów. Thorez i Duclos byli odpowiedzialni za stalinizację partii w latach 30. i wyrzucenie w partii wszystkich dysydentów, przede wszystkim trockistów. W latach 1972-1994 sekretarzem generalnym partii był Georges Marchais.
Obecnym przywódcą partii jest Marie-Georges Buffet, była minister do spraw młodzieży i sportu w rządzie socjalistycznego premiera Lionela Jospina, która zastąpiła Roberta Hue, który w wyborach prezydenckich 2002 r. uzyskał 3,37% głosów, zajmując 11 miejsce na 15 kandydatów. FPK uzyskała w wyborach parlamentarnych 2002 4,8% głosów.
Każdego września partia organizuje tradycyjny festiwal "Fête de l'Humanité".
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.