Fidel Alejandro Castro Ruz (ur. 13 sierpnia 1926) - prawnik, prezydent i premier Republiki Kuby, pierwszy sekretarz Komunistycznej Partii Kuby.

Castro urodził się w rodzinie zamożnego plantatora trzciny cukrowej w okolicach Biran w prowincji Oriente. Jako dziecko pracował przy uprawie trzciny. W wieku 6 lat udało mu się przekonać rodziców, by wysłali go do szkoły. Uczęszczał do jezuickich Colegio Lasalle i Colegio Dolores w Santiago de Cuba. W 1942 rozpoczął naukę w Colegio Belen, należącej do jezuitów szkole średniej w Hawanie. Dwa lata później zdobył tytuł najlepszego sportowca szkoły.

W 1945 roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Hawanie. Pięć lat później, po ukończeniu studiów, otworzył wraz z dwoma partnerami kancelarię prawną. Castro jest doktorem prawa cywilnego i licencjatem prawa dyplomatycznego. Jako prawnik poświęcił się obronie praw biedoty.

Castro chciał wystartować w wyborach parlamentarnych w 1952 roku, jednak generał Fulgencio Batista obalił rząd prezydenta Socarrasa i odwołał wybory. Castro oskarżył wówczas przed sądem dyktatora o złamanie konstytucji. Sąd odrzucił oskarżenie.


Fidel_Castro -


Nie widząc prawnych sposobów walki z dyktaturą, Castro zorganizował 165-osobowy oddział, który 26 lipca 1953 roku zaatakował koszary Moncada w prowincji Oriente. Atak się nie powiódł. Połowa atakujących zginęła. Castro i jego brat Raul zostali schwytani. Fidela skazano na 15 lat więzienia. Na mocy amnestii opuścił zakład karny 15 maja 1955 roku.
Przez kilka następnych miesięcy Castro próbował walczyć z dyktaturą Batisty pokojowymi środkami. Gdy nie przyniosło to rezultatów wyjechał do Meksyku, by zorganizować oddział partyzancki. Tam spotkał Ernesto "Che" Guevarę. Utworzyli Ruch 26 lipca.
Castro i jego oddział, składający się z 81 ludzi, wylądowali na pokładzie jachtu "Granma" na północnym wybrzeżu prowincji Oriente 2 grudnia 1956 roku. Atak znowu się nie powiódł. Po starciach z armią pozostało przy życiu jedynie 12 partyzantów. Wycofali się w góry Sierra Maestra, gdzie kontynuowali walkę partyzancką.
Stopniowo siły Castro rosły, aż w końcu zgromadził on pod swoim dowództwem 800 ludzi i zaczął odnosić zwycięstwo za zwycięstwem. Z Kuby zaczęli uciekać rezydenci amerykańskiej zorganizowanej przestępczości (wyspa była wówczas popularnym miejscem spotkań amerykańskiej mafii). Na Kubie chętnie prowadzili interesy amerykańscy biznesmeni, a wyspa była także popularnym i tanim krajem dla turystyki amerykańskiej. W końcu, opuszczony przez USA, na ucieczkę zdecydował się (1 stycznia 1959 roku) Fulgencio Batista, co przypieczętowało zwycięstwo rewolucjonistów.
Pierwszym krajem na świecie, który uznal nowy rząd (7 stycznia 1959) były Stany Zjednoczone. Castro, który został premierem w lutym tego samego roku, cieszył się również poparciem Kościoła katolickiego.
Stosunki pomiędzy USA a Kubą zaczęły jednak szybko się psuć, gdy rząd kubański rozpoczął nacjonalizować amerykańską własność za zbyt małym, zdaniem Amerykanów, odszkodowaniem. Celem nacjonalizacji była poprawa tragicznych w owych czasach warunków życia miejscowej ludności. Jak pisał w "Fidel: Portret krytyczny" Tad Schultz: Castro miał obsesję poprawy społecznych i ekonomicznych warunków życia na Kubie".
W lutym 1960 roku Kuba nawiązała przyjazne stosunki z ZSRR. Gdy rząd w Hawanie podpisał umowę o kupnie rosyjskiej ropy i zaczął nawiązywać stosunki dyplomatyczne z kolejnymi państwami komunistycznymi, Stany Zjednoczone zerwały stosunki dyplomatyczne z Hawaną.
17 kwietnia 1961 roku w Zatoce Świń wylądowały, wspierane przez CIA, siły, złożone z 1300 uchodźców kubańskich. Ich zadaniem było obalenie rządu Castro. Amerykanie liczyli na to, iż siły inwazyjne zostaną poparte przez miejscową ludność.
Inwazja nie powiodła się. Zjednoczyła tylko społeczeństwo wokół Castro. Od tamtej pory Stany nie przeprowadziły operacji wojskowej przeciwko Kubie na podobną skalę (chociaż przygotowywano plany takich operacji). Amerykanie skupili się na próbach zamachów na życie Castro. Zorganizowano ich już kilkadziesiąt, przeprowadzano również akcje terrorystyczne przeciwko ludności cywilnej (operacja "Mangusta").


W październiku 1962 roku doszło do kubańskiego kryzysu rakietowego, związanego z odkryciem przez CIA konstrukcji, które mogły służyć Rosjanom do rozmieszczenia na Kubie rakiet balistycznych. Flota USA zablokowała Kubę, światu groził wybuch wojny atomowej. Napięcie zelżało, gdy Rosjanie oznajmili, że wycofują się ze swoich planów. Od tamtej jednak pory stosunki kubańsko-amerykańskie cechuje duża wrogość. Stany Zjednoczone prowadzą z wyspą wojnę gospodarczą.
Poglądy Castro ewoluowały od nacjonalistyczno-demokratycznych (przed i wkrótce po obaleniu dyktatury) po komunistyczne. Na Kubie zaprowadzono socjalizm. Znacjonalizowano przemysł, skonfiskowano mienie nie-Kubańczyków, skolektywizowano rolnictwo. Z Kuby uciekło wiele osób, przede wszystkim przedstawicieli klasy średniej. Część z nich utworzyła w Miami na Florydzie opozycję antycastrowską.
Rząd Kuby udzielał pomocy wielu ruchom rewolucyjnym w Ameryce Południowej i Afryce. Obecnie udziela wsparcia medycznego i politycznego FARC. Wysyłał również, w ramach pomocy humanitarnej, wielu lekarzy do krajów Afryki.

Gospodarka kubańska bardzo silnie powiązana była z ZSRR. Po upadku komunizmu w Europie, Kuba znalazła się w fatalnej sytuacji gospodarczej. Blokowana przez USA wyspa ma spore kłopoty z prowadzeniem międzynarodowej wymiany handlowej.

Co jakiś czas dochodzi do napięć pomiędzy oboma wrogimi krajami. Ostatnimi głośnymi sprawami było zestrzelenie przez kubańskie myśliwce dwóch amerykańskich awionetek, które naruszyły przestrzeń powietrzną wyspy oraz sądowa walka o chłopca, którego matka utonęła, próbując uciec na Florydę.

Fidel Castro, sprawujący od 1976 roku funkcję prezydenta kraju, nie zamierza wycofać się z polityki. Pojawiające się co jakiś czas dywagacje na temat jego ewentualnych następców nie mają, przynajmniej obecnie, żadnych podstaw. Przeciwnicy jego rządów twierdzą, iż rządy Castro na Kubie pochłonęły od ok. 60 tysięcy do ok. 100 tysięcy ofiar.
w maju 1972

Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.