Faza gazowa to stan skupienia materii w którym ciało łatwo zmienia kształt i zajmuje całą dostępną mu przestrzeń. Własności te wynikają z własności cząsteczek.
Cząsteczki w fazie gazowej mają pełną swobodę ruchu. Wszystkie one cały czas przemieszczają się po całej przestrzeni zajmowanej przez gaz i nigdy nie zatrzymują się w jednym miejscu. Między cząsteczkami nie występują żadne oddziaływania dalekozasięgowe, a jeśli to bardzo słabe. Jedyny sposób w jaki cząsteczki na siebie oddziałują to zderzenia. Oprócz tego, jeśli gaz jest zamknięty w naczyniu to jego cząsteczki stale zderzają się ze ściankami tego naczynia wywierając na nie określone i stałe ciśnienie.
Cząsteczki w gazie przemieszczają się z różną szybkością, rozkład tych szybkości ma jednak charakter całkowicie statystyczny (Gaussowski). Średnia szybkość poruszania się cząsteczek w gazie jest zależna wyłącznie od ich masy molowej i temperatury. Podczas obniżania temperatury gazu maleje średnia szybkość cząsteczek, zaś zwiększanie ciśnienia powoduje zmniejszenie średniej odległości między cząsteczkami. Obniżanie temperatury i/lub zwiększanie ciśnienia prowadzi w końcu do skroplenia lub resublimacji gazu. Zamiana gazu w ciecz lub kryształ wynika z faktu, że w pewnym momencie energia oddziaływań międzycząsteczkowych (siły Van der Waalsa, wiązania wodorowe itp.) staje się większa od energii kinetycznej cieplnego ruchu cząsteczek.
W fizyce przyjmuje często się prosty model gazu doskonałego, w którym cząsteczki gazu nie przyciągają się i nie mają objętości własnej. Teorie i zależności termodynamiczne wywiedzione z założeń gazu doskonałego na ogół sprawdzają się dość dobrze w przypadku niezbyt dużych ciśnień i oraz temperatur powyżej punktu krytycznego. W innych przypadkach prawa te jednak zawodzą i wtedy stosuje się inne, bardziej złożone modele gazów i tworzy bardziej złożone teorie i zależności (zob. gaz rzeczywisty, równanie van der Waalsa i wirialne równanie stanu).
Interesującą cechą fazy gazowej jest to, że objętość zajmowana przez gaz (a właściwie gaz doskonały) w określonej temperaturze i przy danym ciśnieniu jest stała niezależnie od rodzaju cząsteczek jakie są w gazie i zależy wyłącznie od liczby tych cząsteczek.
Innymi słowy - jeśli weźmiemy np: 1 litr wodoru i 1 litr tlenu oba przy tym samym ciśnieniu i temperaturze to w obu objętościach będzie dokładnie taka sama liczba cząsteczek. Jest to tzw. Prawo Avogadra
Aby jednoznacznie określić stan gazu poza składem chemicznym (ułamki wagowe lub molowe) i temperaturą należy podać gęstość gazu lub jego ciśnienie. Zamiast gęstości można podać równoważnie objętość molową lub stężenie gazu.
Wyładowanie elektryczne w gazach, przepływ prądu elektrycznego w środowisku gazowym. Wiąże się z tym cały zespół zjawisk zależnych od parametrów gazu (jego ciśnienia, rodzaju, składu domieszek itp), przyłożonego napięcia, czynników zewnętrznych oraz formy geometrycznej układu. W zwykłych warunkach gaz to dielektryk i warunkiem niezbędnym przepływu przezeń prądu jest jego jonizacja. Jeśli zachodzi ona wyłącznie pod wpływem czynnika zewnętrznego, np. promieniowania jonizującego, jest w równowadze z rekombinacją - dla niskich napięć w tych warunkach przepływ prądu przez gaz spełnia prawo Ohma. Przy wzroście napięcia ponad pewną wartość krytyczną następuje jonizacja maksymalna - płynie prąd o natężeniu niezależnym od wartości przyłożonego napięcia. Tak dzieje się aż do pewnej wartości, przy której prąd narasta lawinowo na skutek pojawiającej się jonizacji zderzeniowej. Ten typ wyładowania ustaje, gdy zanika działanie zewnętrznego czynnika powodującego pierwotną jonizację. Dalszy wzrost napięcia prowadzi do tzw. przebicia w gazie: jony padające na katodę wybijają z niej elektrony zdolne do podtrzymania jonizacji - jest to tzw. wyładowanie samoistne, a odpowiadające mu napięcie jest napięciem wyładowania samoistnego. Proces taki ma miejsce przy stosunkowo niskich ciśnieniach (wyładowanie jarzeniowe). Przy ciśnieniu wysokim dochodzi do powstawania sznurów plazmowych (tzw. strimerów), przy mniejszych napięciach powstaje wyładowanie iskrowe (iskra elektryczna, piorun), natomiast przy znacznych gradientach pola elektrycznego dochodzi do wyładowania koronowego. Przy dostatecznie dużym natężeniu prądu wyładowanie w gazie przechodzi w jedną z form łuku elektrycznego. sztuczne źródła światła- np. żarowe- rozgrzanie ciała do danej temperatury (kolor zależy od spalanego gazu) ponieważ ,jeżeli wzbudzimy atom (elektrony powędrują na wyższe poziomy) to jak będą powrotem powracać na poziom podstawowy to nastąpi emisja światła.
Dla dowolnego gazu:
  • gęstość gazu: ρ = m/V
  • stężenie molowe gazu: Cm = n/V
  • objetość molowa gazu: Vm = V/n
gdzie: m - masa gazu, V - objetość gazu, n = N/NA = m/M - liczność gazu w molach (M - masa molowa).
Dla gazu doskonałego:
  • p = CmRT
  • p = ρ(RT/M)

Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.