Dominikanie -
Zakon dominikanów to potoczna nazwa Zakonu Braci Kaznodziejów (Ordo Praedicatorum - OP).
Zakon ten został założony na początku XIII wieku przez Dominika Guzmana (1171-1221), uznanego później za jednego z największych świętych Kościoła Katolickiego - od którego pochodzi nazwa zakonu (na poły żartobliwie, na poły złośliwie nazwę tłumaczono jako Domini canes - psy Pańskie). (Dante w Boskiej Komedii wymienia świętych Franciszka i św. Dominika jako dwa koła rydwanu Kościoła).
W 1216 roku papież Honoriusz III zatwierdził regułę tego zakonu, opartą na regule augustiańskiej. Rodzina dominikańska obejmuje także zakon żeński oraz III zakon osób świeckich.
Zakon powstał w celu przeciwdziałania ruchowi albigensów. W późniejszym okresie dominikanie często sprawowali urzędy inkwizytorów.
Bracia Kaznodzieje za główne swoje zadanie uważają głoszenie Ewangelii. W odróżnieniu od innych zakonów nie mają swojego zawołania ani jasno sprecyzowanej duchowości. Charakterystycznym rysem dominikanów jest pewien intelektualizm, wyrażający się w dogłębnym studium. Poznawanie Boga jest u dominikanów nierozłącznie związane z kontemplacją czyli osobistym spotkaniem, osobistą relacją z Bogiem. Na tej relacji opierają swoje nauczanie, zgodnie z zasadą conteplata aliis tradere (dzielić się owocami kontemplacji).
Zakon dominikański - podobnie jak u benedyktynów podstawą służenia Bogu było i jest ubóstwo. Ubóstwo dominikańskie jest wyraźnie związane z apostolskimi celami zakonu. Konstytucja zakonu mówi, że jeśli mnisi pragną naśladować Apostołów, muszą żyć podobnie jak oni. Każdy z braci przed złożeniem profesji pozbywał się tego, co posiadał i tego, co mógłby otrzymać z dziedzictwa lub darowizny, wszystko, co miał teraz będzie należało do całego zakonu. Celem ubóstwa było naśladowanie Chrystusa, który także nic nie posiadał. Sądzono, iż pozbycie się wszelkich dóbr materialnych, pozwoli lepiej słyszeć głos Pana.
Najbardziej znanymi dominikanami byli: bł. Jordan z Saksonii - następca św. Dominika (zm. 1237), św. Jacek Odrowąż (zm. 1257), który sprowadził dominikanów do Polski i założył ich klasztory w Krakowie, Wrocławiu, Kamieniu Pomorskim, Gdańsku, Płocku i Sandomierzu, św. Albert Wielki (zm. 1280), Johannes Eckhart (zm. 1327) i św. Tomasz z Akwinu (zm. 1274) - najwięksi teologowie średniowiecza, św. Katarzyna ze Sieny (zm. 1380) znana ze swojej działalności społecznej, bł. Fra Angelico (zm. 1455) - malarz włoski oraz Tomás de Torquemada - Wielki Inkwizytor Hiszpanii (zm. 1498) i Giordano Bruno - astronom (zm. 1600, oskarżony o herezję wystąpił z zakonu).
Czterech dominikanów objęło tron w Stolicy PiotrowejInnocenty V, Benedykt XI, Pius V, Benedykt XIII.
W okresie międzywojennym w Polsce znany był o. Jacek Woroniecki OP (obecnie trwa jego proces beatyfikacyjny), autor m. in. "Katolickiej Etyki Wychowawczej" i "Pełni modlitwy". Aktualnie wśród najbardziej znanych domnikanów w Polsce są o. Jacek Salij OP (teolog), o. Jan Góra OP (spiritus movens spotkań młodzieży na Lednicy) oraz o. Maciej Zięba OP, filozof, twórca Instytutu Tertio Millenio i aktualny prowincjał zakonu.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.