Brzoza Ermana

Brzoza ermana
Systematyka
Klasa: dwuliścienne Rząd: brzozowce Rodzina: brzozowate Rodzaj: brzoza
Nazwa systematyczna
'Betula ermanii Cham.

Brzoza Ermana', Betula ermanii Cham. in Linnaea, VI (1831) 537, t. 6. fig. D. Synonim: Betula ulmifolia Reg..
Drzewo z rodzina brzozowatych należącego do rzędu brzozowców. Występuje w stanie dzikim w północno-wschodniej Azji (Kamczatka, Sachalin, Wyspy Kurylskie, Wyspy Komandorskie, Hokkaido).

Charakterystyka

Cechy ogólne

Drzewo wysokie do 20 m, szybkorosnące. Korona gęsta i szeroka, wcześnie wiosną zazieleniająca się.

Pień i pędy

Kora białokredowa, żółtawobrązowa lub różowawa, złuszcza się okrężnie dużymi zwisającymi płatami. Gałązki zazwyczaj gruczołkowate.

Liście

Liście trójkątnojajowate, z wierzchu ciemnozielone i nagie, długie 4-14 cm, szerokie 3-10 cm, u nasady ścięte prosto lub prawie sercowate, ostro zakończone, podwójnie, nierównomiernie ostro ząbkowane. Nerwów bocznych 6-9 par. Ogonki liściowe i kąty nerwów na spodniej stronie liścia owłosione.

Kwiaty

Kotki wyprostowane.

Owoce

Owocostany pojedyncze, wyprostowane, prawie siedzące, długie 2-4 cm. Orzeszki owłosione przy szyjkach słupka, skrzydełka wąskie. Łuski częściowo pozostają przez zimę na kotkach.

Biotop

W ojczyźnie górskie drzewo leśne. Tworzy drzewostany mieszane ze świerkiem ajańskim i drzewami liściastymi, lub lite jednogatunkowe.

Zastosowanie

Wytrzymała na mrozy i może być uprawiana w całej Polsce. Podstawowy efekt ozdobny daje gładki, jasnobiały lub żółtawowiśniowy pień. Wymaga gleb żyźniejszych i stosunkowo wilgotnych, źle rośnie na piaskach i torfach.