Bruno Bonifacy z Kwerfurtu (ur. ok. 974, zm. 1009), mnich niemiecki, kapelan cesarski, biskup misyjny, męczennik i święty Kościoła katolickiego.
Urodzony w arystokratycznej rodzinie niemieckiego grafa w Kwerfurcie. Kształcił się w szkole katedralnej w Magdeburgu. W 995 mianowany kanonikiem, następnie na dworze cesarza Ottona III pełnił funkcję kapelana i pozostawał w zażyłej przyjaźni z cesarzem.
W 998 w Rzymie porzucił dworską karierę i wstąpił do zakonu benedyktynów w klasztorze na Awentynie. Prawdopodobnie wówczas otrzymał imię zakonne Bonifacy.
W 1001 zamieszkał w pustelni św. Romualda w Pereum koło Rawenny w Italii. Na życzenie Bolesława Chrobrego w 1001 grupa misjonarzy z Pereum udała się do Polski. Miał do nich dołączyć Brunon po uzyskaniu pozwolenia na działalność misyjną. Jest wysoce prawdopodobne, że Chrobry chciał by misjonarze prowadzili ewangelizację wśród Słowian nadodrzańskich, co musiało spotkać się z niepokojem metropolitów niemieckich. Brunon otrzymał pozwolenie na wyświęcenie od Sylwestra II oraz zezwolenie dla misji zakonników z Pereum. Otrzymał również paliusz. Zimą 1002 udał się na dwór cesarza Henryka II, lecz musiał czekać do 1004 na święcenia uzyskane z rąk arcybiskupa Magdeburga. Prawdopodobnie uzyskał te święcenia za zapewnieniem, że nie będzie działał na terenie między Odrą a Łabą. To wyjaśniłoby jego wymarsz na działalność misyjną na Węgry, a potem wśród Pieczyngów (teren nad Dnieprem, na południe od Rusi Kijowskiej), starał się także wysyłać misje do Szwecji.
Po śmierci jego współbraci (Pięciu Braci Męczenników - Jana i Benedykta z Pereum oraz Mateusza, Krystyna i Izaaka - Polaków, którzy ponieśli śmierć męczeńską w 1003) wybrał się do Polski i pozostał wierny polskiemu władcy. Napisał dwa dzieła hagiograficzne: Żywot św. Wojciecha i Żywot Pięciu Braci Męczenników. Są to pierwszorzędne źródła do dziejów Polski i Europy środkowej wczesnośredniowiecznej. Napisał również List do Henryka II, stanowiący próbę mediacji między nim a Chrobrym. List jest jednym z pierwszych dzieł napisanych bez wątpliwości na terenie Polski. Wobec przedłużającej się wojny między obydwoma władcami udał się na misję do Prusów, na pogranicze Litwy i Rusi. Poniósł śmierć męczeńską wraz z 18 misjonarzami 8 marca 1009. Trudno określić miejsce męczeństwa. Dawniejsi badacze przyjmują Giżycko, Łomżę, Drohiczyn. Litewscy mediewiści pragnąc widzieć w misji Brunona pierwszy chrzest na Litwie przesuwają jego męczeństwo na terytorium Auksztoty. Jednak najnowsze badania wskazują na Rajgród na Jaćwieży. Bolesław Chrobry wykupił ciało Brunona. Nie wiadomo, gdzie zostało pochowane. Najbardziej prawdopodobną lokalizacją jest Przemyśl. W 1961 roku w czasie prac wykopaliskowych prowadzonych w podziemiach pod prezbiterium katedry obrządku łacińskiego w Przemyślu odkryto fragmenty rotundy z jedną absydą datowanej na XI wiek. Prace archeologiczne prowadzone pod przemyską katedrą pozwoliły stwierdzić, że w obrębie rotundy znajdowało się dokładnie 19 szkieletów ludzkich , z których jeden znajdował się w specjalnej niszy wykutej w ścianie rotundy. Badania antropologiczne przeprowadzone na 17 czaszkach potwierdziły możliwość ich pochodzenia z okresu XI wieku.
Dniem obchodu liturgicznego św. Brunona jest 12 lipca. Odprawiane się uroczystości w diecezji łomżyńskiej, której Brunon jest głównym patronem. W tekstach liturgicznych współczesnego pochodzenia Brunon z Kwerfurtu wzmiankowany jest rzadko.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.