Blokada_Leningradu -
Blokada Leningradu to okres oblężenia Leningradu (obecnie Sankt Petersburg) w czasie drugiej wojny światowej przez wojska niemieckie i fińskie. Trwała ona od 8 września 1941 do 18 stycznia 1944 i pochłonęła około miliona ofiar.
W oblężonym Lenigradzie została cała ludność cywilna. Z biegiem czasu doszło do znacznych niedoborów głównie żywności i opału. Zaopatrzenie docierało jedynie drogą powietrzną, a zimą poprzez zamarznięte wody jeziora Ładoga, tzw. "drogą życia" (ros. Дорога жизни).
Całkowita liczba ofiar nie jest dokładnie znana i jest kontrowersyjna. Władze sowieckie podawały liczbę 670 tys., z czego większość zginęła z głodu i mrozu. Niezależne źródła podają liczbę od 700 tys. do 1,5 mln, a większość z nich mówi o liczbie 1,1 mln.
Na początku 1943 roku wojska radzieckie rozpoczęły kontrofensywę i zdobyły wąski przesmyk na południowym brzegu jeziora Ładoga dający lądowe połączenie z miastem. Jednak dopiero w styczniu 1944 roku udało się przerwać oblężenie, ostatecznie odrzucając Niemców od miasta. W 1963 roku Leningradowi nadano tytuł "miasta-bohatera Związku Radzieckiego".
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.