Bitwa u ujścia Bagradasu 239 p.n.e. miała miejsce w trakcie wojny Kartagińczyków z najemnikami 240-237 p.n.e. (tzw. wojna bezlitosna).
Konflikt wzniecili najemnicy puniccy (Iberowie, Celtowie, Ligurowie, Balearowie i Grecy - 20 000 ludzi) niezadowoleni zmniejszeniem żołdu po zakończeniu wojny punickiej.
Do pierwszego starcia dosżło pod Ityke w 240 p.n.e. gdzie Hannon zadał klęskę rebeliantom dzięki szarży 100 słoni bojowych.
W rok później strateg Libii na czele 10 000 ludzi i 70 słoni pobił wojska powstańców u ujścia rzeki Bagradas. Rebelianci stracili 6 000 zabitych. 2 000 buntowników zostało wziętych do niewoli.
Wprawdzie w 237 p.n.e. pod Tynes powstańcom udało się jeszcze pokonać wojska kartagińskie, lecz dzięki pomocy Hamilkara Hannonowi udało się w końcu rozbić ostatecznie siły buntowników. Ich przywódca Mathos został zamęczony w "swoistej drodze krzyżowej" na ulicach Kartaginy.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.