Bitwa o Tortonę stoczona w okresie luty-kwiecień roku 1155 to pierwsze większe starcie rycerstwa niemieckiego Fryderyka Barbarossy podczas pierwszej kampanii do Italii.
13 lutego 1155 r. Fryderyk Barbarossa i Henryk Lew oblegli włoskie miasto Tortona. Odziały niemieckie wspierane były dodatkowo przez Pawijczyków. Siły obrońców zostały natomiast wzmocnione setką rycerzy i 200 łucznikami z Mediolanu. Po krótkich walkach Henryk Lew i jego sascy rycerze zdobyli przedmiescia miasta. Mieszkańcy schronili się w dobrze umocnionym zamku na szczycie wzgórza. Atakujacy rozstawili sprzęt oblężniczy i zasypali miasto pociskami z katapult. Obrońcy odpowiedzieli deszczem strzał mediolańskich łuczników i strumieniam wrzącej smoły. Przeprowadzili też kilka wypadów z miasta, jednak zakończonych niepowodzeniem. Złapanych przeciwników Fryderyk kazał wieszać na szubienicy i pozostawić na widoku obróńców. Kazał też zrobić podkop pod główny punkt obronny tzw. Czerwoną Wieżę. Plan skończył się niepowodzeniem gdyż Tortończycy wykonali przeciwpodkop zasypując żywcem niemieckich minerów. Dopiero zatrucie wody pitnej za pomocą smoły i rozkładających się trupów przyniosło kres oblężeniu. Tortona poddała się. W połowie kwietnia miasto zostało splądrowane i spalone przez Niemców.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.