Bitwa pod Magnezją miała miejsce w roku 190 p.n.e. podczas wojny Rzymu z seleucydzkim królem Antiochem III Wielkim.
Po wyparciu Antiocha z Europy wojska rzymskie wkroczyły do Anatolii. Tam przyłączył się do nich król Pergamonu. Rzymskie wojska razem z sojusznikami liczyły łącznie 30 tysięcy piechoty i 2000 jazdy. Antioch prowadził około 50 tysięcy piechoty i 12 tysięcy jazdy. Rzymianami dowodził formalnie Lucjusz Scypion (nazwany po bitwie Azjatyckim), towarzyszył mu jego brat, wielki Publiusz Korneliusz Scypion Afrykański, pogromca Hannibala, i to on miał faktycznie wydać Antiochowi bitwę. Rozchorował się jednak i walkę stoczył Domicjusz Ahenobarbus, legat (zastępca) Lucjusza.
Bitwa zakończyła sie całkowitym zwycięstwem Rzymian i masakrą wojsk Antiocha. Na polu bitwy padło ok. 40 tys. piechurów, 3 tys. kawalerzystów i 20 słoni bojowych seleucydzkiego króla. Sześć słoni Rzymianie zdobyli. Straty zwycięzców ograniczyły się ponoć do zaledwie 300 Rzymian i 25 sojuszników.
Główną przyczyną klęski Antiocha były popełnione przez niego błędy taktyczne (użycie przestarzałej broni - rydwanów, złe ustawienie słoni i oddalenie się z kawalerią od sił głównych). W wyniku tej klęski Antioch przegrał wojnę z Rzymem i musiał zrzec się posiadłości w Azji Mniejszej.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.