Bitwa pod Hittin (zwana też bitwą pod Hattin) 1187 r. była największą klęską chrześcijan w walce z muzułmanami w Ziemi Świętej.
Obie armie liczyły około 20 000 żołnierzy. Do starcia doszło na wzgórzach nieopodal wioski Hittin, gdzie rozlokowały się obozem wojska chrześcijańskie dowodzone przez króla Gwidona. Naprzeciwko nim stanęły oddziały Saladyna, które przypuściły pierwszy szturm na pozycje krzyżowców. Chrześcijanie próbowali wielokrotnie kontrataków, za każdym razem jednak cofali się z ogromnymi stratami.
Kolejne ataki muzułmanów przyniosły w końcu sukces, a cała armia chrześcijańska została unicestwiona. Poległ m.in. biskup Akki, a Święty Krzyż, który dzierżył w dłoniach, dostał się w ręce niewiernych. Do niewoli dostał się król Gwidon z Lusignan, wielu pojmanych rycerzy zakonnych jednak zostało zabitych.
Pod Hittinem zniszczona została największa armia (zginęło prawie 15 tys. ludzi), jaka kiedykolwiek została wystawiona przez Królestwo Jerozolimskie. Chrześcijanie utracili Święty Krzyż.
Wkrótce po tym zwycięstwie Saladyn zdobył Jerozolimę, co stało się dla władców chrześcijańskich pretekstem do zorganizowania kolejnej wyprawy krzyżowej.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.