Bitwa pod Bibrakte miała miejsce w roku 58 p.n.e. w trakcie walk Rzymian z Helwetami.
W początkach roku 58 p.n.e. wielka grupa Helwetów licząca 380 000 osób w tym kilkadziesiąt tysiecy wojowników wyruszyła w kierunku Garonny gdzie zamierzała osiedlić się na stałe. Juliusz Cezar namiestnik Galii Narbońskiej nie chcąc wypuścić z zasięgu swej władzy tak wielkiej liczby ludności wyszedł im naprzeciw w okolicach Genewy, gdzie przygotował fortyfikacje, po czym sprowadził posiłki z Italii.
W pobliżu Bibrakte Cezar dogonił Helwetów i zażądał powrotu na ich stare ziemie, na co ci nie wyrazili zgody. W tej sytuacji doszło do bitwy. Rzymianie zajęli dogodne stanowiska na wzgórzu. Zagrzani do walki przez Cezara uderzyli na zbliżających się Helwetów, obrzucając ich krótkimi włóczniami i rozbijając w ten sposób szyki bojowe przeciwnika. Następnie legioniści zaatakowali wroga mieczami. Bitwa była bardzo zacięta i trwała do zmierzchu. Aż do nocy trwało zdobywanie warownego taboru Helwetów.
Klęska Helwetów była olbrzymia i tylko niedobitkom udało sę wymknąć pod osłoną nocy. Po bitwie i przyjęciu kapitulacji, która zobowiązała zwyciężonych do powrotu na stare siedziby, w drogę powrotną udało się tylko 110 000 osób. Reszta czyli około 250 000 osób w tym większość kobiet, dzieci i starców zginęła albo rozproszyła się.
Rzymianie potraktowali swoich pokonanych wrogów łagodnie przyznając im znaczną autonomię i uznając za swoich sprzymierzeńców.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.