Bitwa na Równinie Abrahama
Konflikt Wojna siedmioletnia
(Brytyjska wojna z Indianami i Francuzami)
Czas 13 września, 1759
Miejsce Quebec, Nowa Francja
Rezultat Brytyjskie zwyciestwo
Strony walczące
Wielka Brytania Francja
Dowodzący
James Wolfe† L.J. de Montcalm†
Siły
5140 żołnierzy 6000 żołnierzy
Straty
658 zabitych 644 zabitych
Bitwa na Równinie Abrahama, zwana także bitwą o Quebec. Decydujące starcie zbrojne w serii konfliktów o dominację w Ameryce Północnej, pomiędzy Wielką Brytanią i Francją.
Chociaż sama bitwa odbyła się 13 września i trwała zaledwie pół godziny, przygotowania do niej zajęły parę tygodni. 26 czerwca brytyjska flota po dowództwem admirała Charlesa Saundersa wylądowała na Wyspie Orleańskiej. Flota składająca się w 49 okrętów wyposażonych w sumaryczną liczbę 1944 dział i 13 500 załogi. Flocie towarzyszyło 140 mniejszych statków transportujących brytyjska armię lądowa składającą się w sumie z 8640 żołnierzy w tym 7360 Brytyjczyków (w tym 330 artylerzystów) i 1280 Amerykanów. Pierwsza próba brytyjskiego desantu pod Wodospadem Montmorency 31 lipca nie powiodła się. Brytyjczycy po odniesieniu niewielkich strat zmuszeni zostali do wycofania się. Większa część floty brytyjskiej cofnęła się w dół rzeki w poszukiwaniu dogodnego miejsca do lądowania. Po drodze niszczono także farmy i magazyny. W tym samym czasie rozpoczęło się bombardowania miasta przez flotę brytyjska. W tym okresie przygotowań do bitwy Brytyjczycy zyskali przewagę strategiczna przejmując kontrolę nad rzeką i jej brzegami. Wybór miejsca lądowania był niespodziewany. Armia wyszła na brzeg 10 września u podnóża wysokiego, 53 metrowego klifu na którym stoi Quebec. Mimo bliskości przeciwnika Brytyjczycy zdołali wylądować oraz zdobyć klif i baterię dział na nim zainstalowaną. Szczyt klifu broniony był przez około setki kanadyjskiej milicji. Brytyjczycy po mistrzowsku wykorzystali element zaskoczenia. Praktycznie bez strat 5140 żołnierzy armii brytyjskiej zajęło umocnione pozycje na Równinie Abrahama, na przedpolach miasta.
Montcalm, dowódca sił francuskich miał do dyspozycji 13 390 zbrojnych w tym ochotników, milicję i Indian, podzielił jednak swe siły zatrzymując połowę w wojsk w odwodzie. Montcalm nie musiał przyjmować bitwy. Twierdza w Quebecu była dobrze przygotowana do obrony. Ufny jednak w swe siły dał przeciwnikowi pola.
Wolfe zdecydował się na podjęcie frontalnego ataku. Ze względu na rozległość pola walki zastosował typowo angielskie, nieznane Montcalmowi ustawienie wojska, tak zwane thin red line "cienka czerwona linia" – cienka gdyż szereg był głęboki na zaledwie dwóch żołnierzy, a czerwona gdyż mundury Brytyjczyków miały kolor czerwony. Pierwszy zaatakował Montcalm co było zasadniczym błędem. Choć w początkowym starciu został śmiertelnie raniony Wolfe, nie zmieniło to obrazu bitwy. Zdyscyplinowani i dobrze wyszkolenie Brytyjczycy perfekcyjnie wykonali manewr podejścia. Gdy zbliżyli się do oddziałów francuskich na około 40 kroków, Brytyjczycy oddali strzały z podwójnie naładowanych muszkietów. Potężna salwa wprowadziła chaos w szeregach francuskich. Armia francuska zmuszona była do bezładnego wycofania się, w czasie którego został śmiertelnie ranny Montcalm. W tym momencie odziały brytyjskie mogły zwrócić się w stronę niczego nieprzeczuwających francuskich odwodów. Ich dowódca, a zarazem Gubernator Generalny Nowej Francji Pierre-François de Rigaud, na wieść o klęsce Montcalma i zbliżających się Brytyjczyków, pospiesznie nakazał odwrót swych odziałów. Brytyjczycy uzyskali pełną kontrolę nad terenem i przystąpili do bombardowania twierdzy i miasta. Trzydniowy zmasowany ogień kierowany z lądu i wody zmusił Francuzów do poddania miasta 18 września.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.